“You broke my heart and I broke yours”: dat is zowat de essentie van Boys Cry Too, de langverwachte tweede van The Haunted Youth, en die werd grootser, epischer en potiger dan ooit. Dit is verdriet voor de grote podia.
“Er zijn dagen dat ik denk dat ze bijna af is. Ik heb genoeg demo’s, ik heb de tracklist, er is een verhaal… Maar soms heb ik het gevoel dat ik nog maar halverwege ben.” Dat zei Joachim Liebens over die tweede plaat van The Haunted Youth. Het was toen ergens half 2024, Dawn Of The Freak was twee jaar oud, in platenfirmatermen heet dat: “dringend tijd”. Maar Liebens was er nog niet; iets ontbrak.
Er is die Simpsons-aflevering waarin Bart Simpson verliefd wordt en het kwestieuze meisje hem afwijst. We zien hoe ze zijn hart uit zijn borstkas rukt, het orgaan even in haar hand weegt, en vervolgens tegen de wand van de boomhut smijt, waar het langzamerhand naar beneden glijdt. “Ik vermoed dat je dit niet meer nodig zal hebben,” glimlacht ze. Zo moet het ongeveer gevoeld hebben, krijg je de indruk. De liefde heeft Liebens in de steek gelaten, en dat gebroken hart hangt net als bij zijn concerten vorige week zo omineus boven deze plaat dat je je bij momenten zorgen maakt.
Gezellig immers, een song “Deathwish” noemen, en dan zingen “I cut my wrist” en “I just wanna die”. Zullen we hieronder meteen maar de gegevens van de Zelfmoordlijn posten, desnoods enkel voor de frontman in kwestie? Het helpt in elk geval dat het nummer in weerwil van alles een van de zeldzame momenten is dat dit Boys Cry Too uit zijn put kruipt. De riff is er een van witgloeiend staal, de energie heeft iets van de Formule 1 op een prettig lang stuk; doorvlammen. Een track verder is er die andere single, “Emo Song”; ook alweer een titel die het niet van mysterie moet hebben, en muzikaal het beste van Slowdive, The Cure en Mogwai met elkaar verweven. Episch? Episch mooi.
“Castlevania”, dat zo goed naar Alice In Chains heeft geluisterd dat Liebens het in de begeleidende perstekst zelf maar weggeeft, is dan weer een grungy momentje dat een andere kant van de groep laat horen. Het is de stempel van de muzikale omnivoor in de man, die overal wel iets van invloed heeft laten binnensijpelen. Desnoods Blink 182, in het nu al onverwoestbare, nog tientallen jaren mee te brullen “Forget Me”, dat met het einde van de plaat in zicht nog één keer het vuur aan de lont steekt.
Tussendoor kent de film vele aktes. Er is het dubbele rustpunt “Wake Up”/”Hurt” halverwege. Het instrumentale, loodzware “Falling Into Pieces” waarin alweer Mogwaigitaren het hoge woord mogen voeren, en dat eloquenter dan ooit doen. Gezegder wordt verdriet niet dan zo woordeloos. En je beseft: we hebben er alwéér een belpopklassieker bij. Het popliedje “I Hear Voices” komt erna precies als geroepen. Daarna nog een keer in “Forget Me” meebrullen “I’m better off without you” en over het kleine, uitgeklede “Ghost Girl” rollen de credits; het doek mag vallen.
“Als ik het album opzet, dan zie ik die film, word ik herinnerd aan waar ik ben doorgegaan. En ik kom er altijd weer uit aan de andere kant, in een betere hoedanigheid”, liet Liebens optekenen in het enige interview dat tot nog toe over Boys Don’t Cry verscheen. We houden nog altijd ons hart vast voor zijn mentale gezondheid, maar geloven hem op zijn woord.
Denk je aan zelfmoord en heb je nood aan een gesprek, dan kun je terecht bij de Zelfmoordlijn op het nummer 1813 of via www.zelfmoord1813.be. Neen, serieus.
