Bandjes zijn het beste wat er is. Jong geweld dat je het vuur aan de schenen legt. Je hoopt dan altijd dat ze dat vuur weten te bewaren, ook als de zalen groter worden. Dat het kan, bewees de AB zondagavond.
Ronker kwam daar namelijk zijn tweede album Respect The Hustle, I Won’t Be Your Dog Forever voorstellen. En net zoals ongeluk kwam de noiserock/trash-band niet alleen. Wijf en Heisa mochten mee de AB in brand steken voor een concertavond die losjes paste binnen het “Punk 50: Celebrating 50 years of punk”-programma. Maar net zoals een eerder punkfeestje gecureerd door Stadskanker, moest en zou ook deze avond het heden en de toekomst vieren, eerder dan terugblikken op het verleden. En het heden is hard. Extreem hard. Wijf, Heisa en Ronker zijn drie bands die het riffen van geen Adam Jones meer moeten leren. Hun sounds zijn anders, maar bevinden zich allemaal ergens tussen punk en metal. Zeker Respect The Hustle, I Won’t Be Your Dog Forever van Ronker liet een sludgier geluid horen, maar althans op plaat gaf dat een meer coherent resultaat dat – vermoeden we – langer zal meegaan. Vanavond zijn we benieuwd hoe zich dat live zal vertalen: in kolkende moshpits zoals gewoonlijk, of wordt het eerder trippen boven Brussel?
Maar Ronker is voor later. Eerst moet hier al een beetje voorgebeukt worden met twee namen die absoluut geen sneu voorprogramma zijn en al op een stevige opkomst mogen rekenen. Wijf is de voorbije paar jaar voorzichtig komen piepen met een aantal singles en EP’s. HEISA pakte ons vorig jaar helemaal in met Trois, hun derde plaat: progmetalriffs die naar de noisekant van het geluidsspectrum getrokken worden met knetterende synths en gierende whammysolo’s. “Bruter, viezer en gemener dan ooit,” schreef (mvs). Gent mag sinds Kapitan Korsakov, Raketkanon, Oathbreaker en Amenra dan wel gelden als het epicentrum van alles wat in Vlaanderen hard gaat en zwart kleurt, Limburg kan er godverdomme ook wat van.
Wijf was – in het kort en het lang – hard en strak. Bonuspunten ook voor de luipaardprint als backdrop. Zou frontvrouw Marie De Graeve het boek Wijvenwereld gelezen hebben, over hoe vrouwen ook in de “donkere” middeleeuwen van zich af konden bijten? Wij zouden haar in ieder geval niet graag tegenkomen in het donker, zeker niet als we Bart Schols waren. De Graeve zuigt alle aandacht naar je toe en mept je dan tegen de grond. Nieuwe single “Maniac” schuurt tegen de postmetal maar met genoeg dynamiek om de clichés te vermijden. “Hysterical” hint naar het betere Toolgebeuk en heeft zelfs wat Rage Against The Machine-vibes die een eerste moshpit uitlokken. Iets zegt ons dat dit niet de laatste van de avond wordt. Als laatste knalt de band er “Circles” uit, waarbij zelfs wat psychedelische oorden worden opgezocht. Het bereik van De Grave en hoe ze moeiteloos haar stem tussen genres in weet te wringen blijft indrukwekkend, zeker door de loepzuiver mix in de AB. Wij willen hier nog wel eens door meegenomen worden op een langere trip, liefst in een donker kot waar het zweet en het bier in je nek kletst.
Daarna is het podium voor HEISA, een band die niets meer te bewijzen heeft en hier duidelijk al half gewonnen heeft. Opener “Nandor” was nog wat meer rechtdoorzee alvorens we met “Flowers” meer de noisekant van Trois indoken. Op een uitstapje als “80s Songs” na lag de nadruk op nieuw materiaal. Log wanneer het kon, dwars wanneer het moest om de boel op te fucken. En dan krijg je al eens whammyuithalen die je hersens splijten. “The Harmonist” was liefde op een bed van triolen uit ijzerdraad. De kracht van Heisa is in haar muzikale hoogstandjes toch altijd meeslepend te blijven. Ondertussen stuitert zanger en bassist Jacky Willems over zijn kant van het podium in een wolk van spuug en zweet – de eerste rij moet niet meer douchen vanavond. Wat een grijnzende motherfucker van een band toch.
In een zeldzame bindtekst komt Willems ons al wat ophypen voor de lichtshow van Ronker alvorens voor de laatste bocht wat de melancholische tour op te gaan. Al is dat relatief en blijf je bij de laatste twee nummers tegen het plafond plakken terwijl het blauwwitte schimmenspel je meetrekt in “Shifting”. Je herkent een hoogtepunt als ze er één in je gezicht kletsen. Een laatste hyperkinetische bocht spelt HEISA Is Heerser. En nu gaan wij onze bril in veiligheid brengen.
Want voor wie nog niet mee is: Ronker heeft net een knetterharde tweede plaat uitgebracht en heeft de voorbije jaren als zot getourd. Jeugdhuizen, clubs en festivalweides zijn gesneuveld onder deze machine gevuld met mazout van de vuilste soort. En iets zegt ons dat het er hier in een uitverkochte AB Box, na zo’n opwarming, niet rustiger aan toe gaat gaan – ook al krijgen we de spoiler dat frontman Jasper De Petter een beetje ziek is. Wij hoorden zelf meer (fantastische) sludgy songs op nieuwe plaat, maar nog minder de moshpit. Voor de fans van het eerste uur: jullie kunnen slapen op gimp konijnenoren. De moshpit was er, en hij was groot. Heel groot. We konden hem zien, horen, voelen en ruiken. Nog altijd, een dag later.
Tijdens “Tall Stories” was ons zelfs die eerste minuut van rust aan het begin niet gegund. Er vloog al bier in het rond, de moshpit zocht naar een riff die er nog niet was en exact bij de eerste uithaal zagen we een eerste crowdsurfer vliegen. Dan weet je: het is gaan en we zien wel of we het overleven. “Respect The Hustle” dreef het tempo nog op en “Slow Murder” werd onthaald als een moderne klassieker. Het was trouwens indrukwekkend hoe Jasper De Petter zo vlot dit podium pakte. Hij nam volledig de rol van zanger en frontman op zich, wisselde als niks tussen gitaar en microfoon, draafde van links naar rechts als een hongerig paard met schuim op de lippen. Indrukwekkend. En toch wist de band de nuance van een “Clear The Air” te bewaren. Kwestie van ook eens te ademen.
En dan besef je: deze show is een ziedende rit lang een hart onder de riem van alle bands die de rijke underground van België bevolken. Ronker pretendeerde niet meer te zijn dan een bandje zoals er zoveel zijn, die gore jeugdhuizen en bruine cafés touren tot ze elk vuil toilet van Vlaanderen kennen. En Ronker heeft het gehaald: zij staan hier vandaag en niemand ander. Ze maakte van de AB voor één avond het podium van pakweg JH Sojo, al hangen de elektriciteitsdraden hier iets minder gevaarlijk laag. En ze trokken ondertussen iedereen mee op dat grote podium: van Wijf en HEISA tot alle bands in het publiek die een shoutout krijgen (Waste! Modder!). Bijna dacht je dat backstage de moeder van de drummer spaghetti stond warm te houden voor de hele line-up, zo uit de Vlaamse undergroundklei getrokken voelde deze avond. De Petter verwees zelf naar de shows van Stake in de AB als cruciale inspiratie voor Ronker. Ongetwijfeld gaan er bands – en wij hebben veel bandjes in het publiek gezien – dat over tien jaar over deze show zeggen.
Al volgde bij het zeldzame rustpunt “Snuff” ook bekentenissen. Al dat touren is tof, soms al te tof. En het is moeilijk neen zeggen. Maar proberen is ook al oké, stapje voor stapje. We doen het elke dag wel, een beter mens trachten te zijn. Momenten als deze maakt ook dat Ronker nooit te macho voelt. Daarvoor is de liefde voor het publiek en de trots om dit te mogen doen te oprecht. De pit is extreem hard maar niet onveilig. De band legt de show zonder gêne stil als er iets fout loopt. Zoals halverwege “Snuff”. “Niemand sterft op een Ronkershow”, oftewel: niemand wordt achtergelaten. Het feestje is stevig maar een cola en een rustpauze zijn toegelaten. Struikelen mag, we redden het wel als we elkaar maar rechttrekken in plaats van op de grond te laten liggen. De wereld zou een beetje meer een moshpit mogen zijn. Wat niet verhindert dat de moshpit bij momenten pijn deed en wij een best harde schoen in ons oog kregen – hallo blauw oog. Risico van het vak, we krijgen het wel uitgelegd op kantoor morgen.
“Snuff” eindigde alsnog op een indrukwekkende geluidsmuur. “Where the Dogs Sleep” was daarna des te breekbaarder. Hoe schoon kan een quatre-mains tijdens een metalshow eigenlijk zijn, zo tussen trash en noise in? Niet eens zozeer voor de muziek, maar gewoon als rustpunt. Als bandleden die elkaar vastpakken tijdens een scharnierpunt.
Bon, genoeg sentiment. Als die laatste pianonoten zijn uitgestorven, weet je dat alles kapot gaat gaan. “House of Hunger” smeet alles en iedereen en hun (groot)ouders op een hoopje. Horen wij daar het begin van een massaal meegebruld “Goliath”? We voelen onze knieën alvast bibberen. “Fear is a funny thing”, wij proberen te lachen als een big boy. Hoe moet van de afscheidshow van Raketkanon hier geweest zijn dat wij nog zulke taferelen in de AB gezien hebben. Afsluiter “Limelighter” was met zijn hard-zacht dynamiek bijna pestend voor het uitzinnige publiek, maar wij voelden nu pas de pijn in het nummer. Maar ook liefde, tussen bandjes die elkaar rechthouden, tussen band en publiek die elkaar gezond houden in een wereld die knettergek is. Ergens klom De Petter op het balkon van de AB, keek daar – zagen wij daar een jongensdroom die sprakeloos uitkwam? – even naar beneden, alvorens de sprong te wagen. Natuurlijk kwam iedereen goed terecht.
Het einde van deze show kunnen wij zelfs niet beginnen met uitleggen. Er was een ziedend “MJ” gevolgd door een huwelijksaanzoek op het podium. Een erehaag voor de jonge tortelduifjes doorheen de AB en daarna een wall of death op “Disco Dust”. Feesten van liefde en pijn, van knuffels en elkaar de kop inslaan. De Petter was eerlijk dat het fantastische weken geweest waren voor Ronker, maar ook fokking moeilijke weken. En wat doe je dan? Zingen, muziek maken, iedereen samen. Dus volgde een soort crazy Ronker Soundmixshow met “Milkshake”, eigen werk en een hommage aan Luc De Vos met “Ooit was ik een soldaat” gezongen vanop een muur van versterkers. En nog wat. Geen idee, stel ons geen moeilijke vragen meer. Op het einde zong en danste iedereen mee met “Bonkers” van Dizzee Rascal.
Deze show was dan al lang bijgeschreven in het grote AB-boek. Wat een zegetocht: voor de band, geroutineerd en professioneel maar nog vol overgave en oprechte emotie. Voor het publiek, dat weer weet waarom het leeft. Voor alle jonge gasten in het publiek die morgen, volgend week of volgende maand een band beginnen en zullen denken aan Ronker 2026, daar in de AB.
Zoals ze aan de Dender zouden zeggen: wa was da péken.
