Omarm wat er gebeurt, kijk niet om. Dat Wu Lyf een kleine dertien jaar lang wijlen was, na een split die gruwelijk publiek gebeurde? Het is wat het is. De tijd heeft zijn werk gedaan, wonden zijn geheeld. LYF: “Love Your Fate” dus, zoals de eerste track van A Wave That Will Never Break van Wu Lyf gaat. World unite; het grootste mysterie van Manchester leeft opnieuw.
Want dat was het wel. Ergens rond 2010 begon het in Londen te gonzen dat er up north iets broeide. Dat een bandje daar zo erg zijn best deed om niét de aandacht te trekken, dat het op aandachtstrekkerij leek. Je moet platenfirmabonzen en journalisten – ook maar drinking buddies in een pub op de juiste plek – niets meer geven; de trein naar boven zat vol. Om daar vast te stellen dat een stel achttienjarige jochies geen zin had in interviews, A&R-managers deed betà len om een demo mee naar huis te mogen nemen; quelle horreur!
Het was zijn geld niettemin waard. Wu Lyf was een bandje dat aan elkaar hing van de bevlogen plannen, dat fans wilde verenigen rond vage theorieën terwijl op de achtergrond een hybride speelde van postrock en kapotte soulmuziek. Het bleek groter dan henzelf, want twee jaar later was het alweer voorbij. Wu Lyf was een steekvlam geweest die in een zweem van geheimzinnigheid een iconisch debuut, Go Tell Fire To The Mountain, had opgeleverd, waarna frontman Ellery Roberts in een nachtelijke tirade op YouTube het lot van de groep bezegelde. De rest van de muzikanten stond ’s ochtends nadien op om te ontdekken dat het wat hem betrof voorbij was.
“When all is forgiven / Can we start again”, zong Roberts vorige zomer in het beste nieuwe nummer dat deze plaat niet eens haalde. Hij weet zelf wel dat het niet proper is gelopen. Het grootste wonder aan A Wave That Will Never Break is dus dat de andere groepsleden die abominabele breuk achter zich hebben kunnen laten, het tweede grootste dat deze second coming een album heeft opgeleverd waarin het vuur van weleer oplaait.
Van bij dat vlammende “Love Your Fate” klinkt alles opnieuw als vanouds. Wat opvalt, is echter hoe veel beter gitaristen Evans Kati en Tom McClung zijn geworden. De warme melodie waarmee ze de climax begeleiden, is een van de sterkste uit hun oeuvre, geeft de gebroken zang meer ziel. De echoknop mag wat minder, een kerk als studio moest niet meer per se; ook zo klinkt het al groot genoeg. Want dat de bandleden in hun hoofden naar de gigantische schaal van U2 reiken, hoor je. Probeer maar om bij “Letting Go” niet aan hun “Bad” te denken. Zelfs al is Wu Lyf – nog altijd kort voor World Unite, Love You Forever – hoekiger, lastiger, en minder vanzelfsprekend, de band deelt een hang naar het brede gebaar, naar grootsheid om grootsheid. In zijn hoofd staat Roberts om de paar weekends in het stadion waar Bono kind aan huis is.
Producer Sonic Boom zorgt voor een geluid dat de voorheen warrige ideeën helderheid geeft. Er is het robuuste “Robe Of Glory”, waarin Roberts’ roestige schreeuw snijdt, maar je hoort het zeker in het elf minuten durende klapstuk “Tib St. Tabernacle”, waarin de frontman losgeslagen predikt als de latere Nick Cave. En toch volgt het echte hoogtepunt pas daarna: “Wave”, een grootse ballad die opbouwt naar een climax die reikt naar de hemel.
Het laatste woord is aan het epische “At The End Of The Day”, dat als ondertitel het berustende “(It Is What It Is)” draagt. Alweer: love your fate, accepteer wat moet. Het is oké, deze 46 minuten waren niet verspild. Fluister het: A Wave That Will Never Break is misschien wel beter dan dat debuut.
Wu Lyf staat op 8 oktober in Trix, Antwerpen.
