Un Monde

Un Monde van de Belgische cineaste Laura Wandel werd op het 48e Film Fest Gent met veel enthousiasme door publiek en critici in de armen gesloten. Vandaag komt de film ook in de zalen.

Elke ouder zal het wel herkennen: dat diepe gevoel van machteloosheid als je aan het begin van een nieuw schooljaar jouw kind afzet aan de schoolpoort, hopende dat hij of zij niet al te veel traantjes moet laten, snel geïntegreerd geraakt en vooral niet het slachtoffer zal worden van pesterijen.  Kinderen kunnen in hun verlangen om ergens bij te horen gemeen zijn voor elkaar en er gebeurt dan ook heel wat binnen de van de buitenwereld afgesloten microkosmos van schoolgangen en -pleinen.  De Belgische Laura Wandel maakt met haar debuut Un Monde die angsten enorm tastbaar en kreeg in Cannes, waar de film in de categorie ‘Un Certain Regard’ vertoond werd, een 7 minuten lange staande ovatie.

Un Monde is dan ook een knappe film die het onderwerp van pestgedrag en de verstrekkende gevolgen op een confronterende manier weet te belichten.  De kleine Nora (Maya Vanderbeque) kan aan de schoolpoort haar alleenstaande papa (Karim Leklou) niet loslaten en wordt met een aandoenlijke knuffel getroost door haar iets oudere broertje Abel (Günter Duret).  De twee worden al snel uit elkaar getrokken door een juf, een eerste signaal dat ook de volwassenen binnen de schoolmuren beenhard kunnen zijn.  Nora mag tijdens de lunchpauze niet eens bij Abel zitten, want zo luidt het: “Je moet maar vrienden zien te maken”.  Aanvankelijk lukt dat wel, maar als iets later Abel het slachtoffer wordt van vergaande pesterijen en kleine zus te hulp wil schieten krijgt de onderlinge dynamiek van de relaties een heel nare wending.  Als Un Monde ons naast het boemerang-effect van pesten nog aan iets anders herinnert, is het wel hoe grauw en troosteloos een schoolomgeving kan zijn, zeker voor kleine kinderen.  De camera, die praktisch altijd Nora volgt, registreert dat ook zorgvuldig (bijna op documentaire-achtige manier) door alles rondom haar buiten focus te laten zodat het beklemmende gevoel van onzekerheid en angst extra in de verf gezet wordt.

De keuze van Wandel om Nora centraal te zetten is zeker niet verkeerd, de jonge Maya Vanderbeque acteert overigens op haar prille leeftijd bewonderenswaardig sterk waarbij een blik over de schouder, het verlegen naar beneden staren en pogingen om haar emoties te verbergen, boekdelen spreken.  Toch ruiken we hier ook wel ergens de gemiste kans om ook iets dieper in te gaan op de andere personages en vooral hoe ze met de situatie omgaan buiten de muren van de school.  Un Monde klokt dan ook af op een compacte speelduur van 72 minuten die het idee voedt dat de hele problematiek iets te eenzijdig belicht werd.  Dat neemt niet weg dat het drama vanaf de eerste seconde beklijvend is en een urgente boodschap uitdraagt die haar impact zeker niet mist.  Wandel neemt bovendien wel de tijd om ook, volledig terecht, met een vingertje te wijzen naar de lakse houding van de schooldirectie, die maar al te vaak denkt dat ze de situatie kunnen de-escaleren met flauwe excuses van de pestkopjes. Daar kunnen echter noch de slachtoffers, noch hun ouders, iets mee kopen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

16 + veertien =