Lucinda Williams :: Good Souls, Better Angels

De timing kan toevallig zijn, maar sinds Lucinda Williams een klein decennium geleden besloot platen uit te brengen via haar eigen label Highway 20 Records lijkt ze een creatieve goudader aangeboord te hebben. Good Souls, Better Angels is een derde voltreffer op rij en een album dat als gegoten past bij deze tijden. 

Eerst waren er Down Where The Spirit Meets The Bone (2014) en The Ghosts Of Highway 20 (2016), twee albums waarop Williams terugkeerde naar haar eigen verleden en ervaringen, zoals het overlijden van haar vader. Daar zit meteen een verschil met dit nieuwe album waarop Williams de blik ook op de wereld rondom haar richt. Het zijn drie albums — This Sweet Old World, de aangename maar niet essentiële herwerking van een ouder album laten we hier even buiten beschouwing — waarop Williams haar rol als grande dame van de rootswereld met verve invult. 

Voor dit album trok ze samen met haar vaste tourband Buick 6 — Stuart Mathis (gitaar), David Sutton (bas) en Butch Norton (drums) — de studio in. Dat ze met haar vertrouwde begeleiders samenspeelde en het album in amper twee weken opnam zorgt voor een spontaan en ongepolijst resultaat. Terug van de partij is producer Ray Kennedy — de man achter de knoppen van haar doorbraakalbum Car Wheels On A Gravel Road — terwijl echtgenoot/tourmanager Tom Overby voor de eerste keer mee schreef aan de meerderheid van de nummers. 

Op Good Souls, Better Angels laaft Williams zich vooral aan de blues en rockt ze harder dan ze in tijden gedaan heeft. Dit is rauwe rock, stevige blues waarbij de stem van Williams — schurend, southern drawl, soms nauwelijks gearticuleerd — als gegoten past. De woede en verontwaardiging die Williams voelt wanneer ze naar de toestand rondom haar kijkt hoor je uit elke groef van de plaat spatten. Want op dit album toont Williams een blik op de wereld rondom haar, en het resultaat is niet fraai. 

Slecht nieuws is overal, klinkt het op “Bad News Blues” en ze somt het meteen op (“Bad news on my left / Bad news on my right / Bad news in the morning / Bad news at night”). Muzikaal is het een eenvoudige stompende blues song, maar gebracht met des te meer inleving. Het leven is een strijd, luidt het dan weer in “Pray The Devil Back To Hell” — religieuze symboliek is prominent aanwezig op het album — terwijl de woede en verontwaardiging van “Bone Of Contention” spatten. Dat laatste mag je bijna letterlijk nemen want de band gaat tekeer als een roedel wolven die een prooi aan stukken scheurt. 

Het is in de eigen bubbel makkelijk scoren met een nummer over de oranje con man maar op “Man Without A Soul” doet Williams meer dan zomaar een goedkoop rondje scoren. Zonder hem bij naam te noemen — het nummer is vaag genoeg om zelf een onsavoureus sujet als onderwerp naar voor te schuiven — fileert ze haar slachtoffer. Had Nixon nog soul op Neil Youngs’ “Ohio” dan is zelfs dat er hier niet meer. De woede, verontwaardiging en afschuw blijken uit de tekst die Williams bijna uitspuwt. Terwijl het nummer ontaardt in een aan Crazy Horse herinnerende jamsessie kijkt Williams al uit naar de dag des oordeels, wanneer de onvermijdelijke afrekening zal volgen. 

Meer mededogen komt er aan te pas in “Shadows & Doubt”, een nummer over Ryan Adams. Diezelfde Adams was eerder al het onderwerp van “Little Rock Star” maar op dit nummer — niet toevallig een al bij al rustig folknummer — houdt Williams een pleidooi voor vergiffenis. Fouten zijn er gemaakt, een mens is feilbaar maar niets is voor eeuwig (“And you got your shadows / And you got your doubts / And you got your battles / But you fought your way out”).

Op een aantal nummers gaat Williams de persoonlijke kant op. “Big Black Train” getuigt — middels beeldspraak van een grote zwarte trein — over de verpletterende invloed die depressie heeft. Maar het meest pakkende nummer is “Wakin’ Up” waarin ze haar eigen ervaring als slachtoffer van huiselijk geweld neerschreef. Een weggetrokken keukenstoel, aan het haar gesleurd worden, urine over je heen krijgen. Williams windt er geen doekjes om. Een stomp in de maag.  

Toch is het niet allemaal kommer en kwel op Good Souls, Better Angels. Op “You Can’t Rule Me” — een ongetemde bewerking van de song van Memphis Minnie — en het rustige “When The Ways Gets Dark” gaat het over de vechtlust. Licht schijnt pas echt door de barsten op de slotnummers. Vooral het afsluitende “Good Souls” is een herinnering dat er ondanks de ellende, toch ook veel goedheid in de wereld te vinden is (“Keep me in the hands of saints / Keep me with the good souls / With the better angels”). Een lichtpunt in deze sombere tijden.  

Good Souls, Better Angels is een album dat op geen beter moment als dit had kunnen verschijnen. Op verontwaardiging staat geen leeftijd, dat toont Lucinda Williams hier op imposante wijze.  

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

11 + twee =