Waarom je tevreden stellen met een geremasterde versie of een verzamelbox met outtakes en liveopnames uitbrengen bij de zoveelste verjaardag van een plaat? Om de 25ste verjaardag van Sweet Old World te vieren besloot Lucinda Williams doodleuk om dat album helemaal opnieuw op te nemen.
Muzikanten die oude nummers opnieuw opnemen zijn geen zeldzaamheid. John Hiatt bijvoorbeeld nam zijn klassieker “Have A Little Faith In Me”, die oorspronkelijk op Bring The Family stond, opnieuw op met een volledige bandbegeleiding en zwierde het op een verzamelalbum dat elf jaar later verscheen. Dat artiesten een album helemaal opnieuw opnemen, is minder courant, maar het gebeurt wel. De redenen hiervoor kunnen divers zijn. Zo nam Suicidal Tendencies hun titelloze debuutalbum uit 1983 tien jaar later weer op omwille van een dispuut over de rechten van de nummers. Waar het de laatste jaren een courant gebruik geworden is om oude albums live opnieuw uit te brengen moet This Sweet Old World zowat de eerste keer zijn dat een jubileum resulteert in het opnieuw opnemen van een volledig album.
Debuteerde Lucinda Williams met twee – ondertussen grotendeels vergeten – albums vol traditionele folk en blues op het Smithsonian Folkways-label, dat zou ze pas jaren later met haar drie volgende albums, die uitgebracht werden over een tijdspanne van elf jaar, een artistieke en commerciële doorbraak kennen. Die drie albums – Lucinda Williams (1988), Sweet Old World (1992) en Car Wheels On A Gravel Road (1998) – behoren ondertussen tot het canon van de rootsmuziek. Het getuigt dan ook van lef om een album waar eigenlijk nauwelijks iets op aan te merken valt, opnieuw onder handen te nemen.
Een kwarteeuw zit er tussen de 39-jarige Lucinda Williams uit 1992 en de nu 64-jarige Americana-veteraan. Waar de originele nummers bij momenten – en ondanks de soms sombere thema’s – een ongecompliceerde opgewektheid uitstraalden, ligt This Sweet Old World in het verlengde van haar laatste albums. De stem klinkt schor, de articulatie is nog minder duidelijk geworden, de muziek leunt dicht aan bij rauwe blues. Williams neemt ook meer haar tijd, de nummers duren in deze herwerkingen stuk voor stuk wat langer dan op het origineel.
“Pineola”, een nummer over de zelfmoord van schrijver en familievriend Frank Stanford, schuurt hier als de open wonde die het na al die jaren nog steeds is. Of neem het slepende “Sweet Old World”, dat hier een broertje lijkt van recente nummers als “Compassion”, als een contemplatie over de menselijke eindigheid. Maar daar ligt tegelijk het minpunt van het album. Soms lijkt het meer een nakomelingetje van de vorige twee studioplaten dan een op zichzelf staand werkstuk. Het klinkt allemaal goed, maar het cachet dat het originele album zo speciaal maakte, ontbreekt hier.
Er staan ook vier niet eerder uitgebrachte nummers op het album, kwestie van ervoor te zorgen dat niet alleen de die hard fan zich de moeite getroost om zich het album aan te schaffen. Het goede nieuws? De nummers vallen zeker en vast niet uit de toon in vergelijking met het andere materiaal. Zo is er de hoekige blues van “Factory Blues” of de uitgepuurde country van “Dark Side Of Life”. In “What You Don’t Know” dwarrelt dan weer woestijnstof neer, terwijl het weemoedige en ingetogen “Wild And Blue” het beste van de nieuwe nummers is.
Blijft natuurlijk de hamvraag: This Sweet Old World mag puur op zichzelf bekeken ook in deze versie een formidabel album zijn, maar voegt het ook iets toe aan de originele versie? Een vraag waarop het antwoord genuanceerd, maar tegelijk grotendeels negatief is. Ja, het klinkt rauwer en meer doorleefd, maar uiteindelijk blijken de versies van de nummers op Sweet Old World nog steeds stuk voor stuk de definitieve te zijn. Een heel goed album dus, maar enkel voor de harde kern.
