Hij heeft het nooit echt begrepen op de talloze vergelijkingen met Bruce Springsteen, die Brian Fallon. Hij aanvaardde het compliment, maar vond dat het teveel ten koste ging van respect voor zijn eigenheid. Jammer, want dan mogen we hem niet zeggen dat hij met z’n derde soloplaat zowaar z’n Nebraska heeft gemaakt.
En daarmee wijkt hij nog verder af van het pad dat hij met The Gaslight Anthem heeft afgelegd tot laatste plaat Get Hurt. De paar reünieconcerten twee jaar geleden om het tienjarig jubileum van succesplaat The 59 Sound te vieren, vertoonden ook niet het vuur van vroegere concerten. Fallon zat duidelijk met z’n gedachten ergens anders. Trouwens ook al tijdens het schrijven van die vijfde plaat Get Hurt, wat een van de flauwste break-upplaten van afgelopen decennium moet zijn geweest.
En dat mocht toen al verbazen voor een Fallon, die vol vuur en passie schreef en schreeuwde over na te jagen dromen in een emotioneel “Jungleland”, met z’n auto scheurend over “highways jammed with broken heroes”, al dan niet met een meisje op de achterbank, in het achterhoofd of in de achterkamer van z’n hart. Z’n vierkoppige Gaslight Street Band asfalteerde de weg met pompende ritmesectie en emotionele gitaarlijnen, altijd meer neigend naar geloofwaardige stadionrock in plaats van naar de punkroots.
Maar Fallon neigde steeds meer naar het brave huisvaderschap, het vuur werd stemmige huisverlichting. Een eerste keer mislukte, met het halfslachtige Get Hurt als gevolg. Maar hij leerde een nieuwe vrouw kennen, nu moeder van z’n tweede kind. En nu is hij ook muzikaal thuisgekomen. Z’n vorige twee soloplaten, Painkillers en vooral Sleepwalkers, waren te wisselvallig. Hij freewheelde wat tussen verschillende genres, flirtte met luchtigere blaasarrangementen, maar de pakkende songs vergat hij. Het voelde meer als een verzameling vingeroefeningen, met een luchtigheid die de verschroeiende passie van weleer wat wilde wegblazen.
Alsof Fallon te hard z’n best probeerde te doen om als een volwaardige singer-songwriter gezien te worden. Op Local Honey doet hij wat alle goeie schrijvers doen: show, don’t tell. De basis is gewoon he and his guitar. Producer Peter Katis (The National) kleurt alles smaakvol in met spaarzame piano-aanslagen en nog spaarzamere synthlijntjes, en behoudt voldoende ruimte in de songs die zweren bij traditioneel ambacht en gedragen worden door bloedmooie melodieën en zanglijnen. Met acht songs en 31 minuten speeltijd is de plaat ook qua duurtijd spaarzaam. Het is goed zo.
Fallon roept graag in het rond over deze plaat dat ze over het “nu” gaat, en niet over verlangens naar vroeger of later. Een viering van wat en wie hij nu is. Vandaar dat hij in “When You’re Ready” z’n dochter toezingt (“When you’re ready to choose someone, make sure they love you half as much as me”), of de sigaret die hij na al die jaren met veel moeite opgeeft (het prachtige hoogtepunt “21 Days”), of z’n vrouw in “You Have Stolen My Heart”.
Schreef hij tijdens de heropbouw van z’n leven nog pijnlijke songs als “Red Lights”, met harde referenties naar de albumtitel Painkillers (“Yes I will take those / whatever else they feed me / if it stops the nightmares / it probably won’t kill me”), dan zalft hij nu kleine tegenslagen en oude demonen met een minzame liefdesverklaring als “I Don’t Mind If I’m With You”. Het kan verkeren, zeker als je verkering hebt. Vijf jaar geleden verzuchtte hij nog “All I want is a wonderful life”, nu heeft hij het.
Opvallend is ander hoogtepunt “Vincent”, een tragische ballad over Jolene (“I hate that song”) die in de armen van Vincent vlucht voor de klappen die ze van haar echtgenoot krijgt. Het tragische einde doet wel degelijk denken aan Nebraska, de huldeplaat van Springsteen voor de slachtoffers van het van dromen berovende Amerika. In dit soort verhalende songs glooit nog een mooie toekomst voor Fallon. Het huisvaderschap is mooi, maar mensen hou je er geen uren mee geboeid, weten we uit ervaring.
Vroeger schreef Fallon talloze prachtsongs over rusteloze passie, verloren dromen en versplinterde harten. Nu schrijft hij een minzame, weemoedige plaat over domweg gelukkig zijn. Schenk u iets lekkers uit, tel uw zegeningen nu u in uw kot moet blijven en speel ondertussen deze Local Honey rustig af. Life is good, heus wel. Of toch zeker die 31 minuten.
