PUKKELPOP 2012: The Gaslight Anthem :: Marquee, 16 augustus

Voor The Gaslight Anthem is een meer dan verdiende stek in de avond in de Marquee de perfecte gelegenheid om het schitterende Handwritten aan het publiek in België voor te stellen.

Net als de massaal meegezongen publieksfavorieten “Great Expectations”, “American Slang” en “The Backseat” hebben ook “45” en “Too Much Blood”‘, de stevigere nummers van de nieuwe plaat, de rake melodische lijntjes van Alex Rosamilia en de heerlijk meezingbare poprefreinen van Brian Fallon. Drummer Benny Horowitz, bassist Alex Levine en een extra gitarist zijn dan weer de ideale muzikanten om de krachtige nummers te dragen; zij spelen een niet te onderschatten rol bij een band die live nooit, maar dan ook nooit, teleurstelt.

Verandert er dan nooit iets aan hun muziek? Toch wel. De band pakt ook uit met nieuw, hartverscheurend materiaal waarin Fallon in zijn vocale hoofdrol schittert. Net als in oldie “Old White Lincoln” lijkt Fallon in “Handwritten” — nochtans niet de zachtste song van de band — en “Mae” zijn grootse, schuurpapieren stem als nooit tevoren te botvieren. Zijn intiemer zijproject The Horrible Crowes heeft duidelijk vruchten afgeworpen.

Alsof dat nog niet genoeg zou zijn, brengt de band tussendoor een cover van “The House Of The Rising Sun”. Vanaf de eerste noten is duidelijk: ook dit nummer is er boenk op — wat wil je, de band schitterde ook al met eigen versies van songs van The Who, Pearl Jam, Nirvana en Tom Petty. Dus opnieuw: wat een stem, wat een gitaargeluid, wat een drummer! Zelfs oude rockklassiekers klinken gewoon als The Gaslight Anthem.

Alle leden blijven dan ook punkers in hart en nieren die catchy rocknummers brengen: dat precies maakt hen uniek in de mainstreammuziek. Dit zijn geen aanstellerige wannabe popsterren of omhooggevallen stadionrockers. Zonder iets te forceren klapt en zingt het publiek enthousiast mee. Je hebt er zelfs geen enthousiaste gitarist voor nodig; Rosamilia staat met zijn hoofd weggestoken onder een kap en een pet non-stop te shoegazen. Zelfs Fallon lijkt zijn bindteksten maar nonchalant in de micro te brabbelen, maar altijd met dat verlegen glimlachje. Sympathieke knul.

Optreden, optreden en nog eens optreden: dat doet The Gaslight Anthem al jaren. Om die reden is het jammer dat de Marquee niet tot de nok gevuld is; dat hoor je tijdens de meezingers. We hebben er alvast alle vertrouwen in. The Gaslight Anthem is nu al een wereldband, het grotere publiek zal wel volgen. In het slechtste geval moeten we wachten tot Fallons grote helden Bruce Springsteen en Eddie Vedder er voorgoed mee kappen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 × 4 =