The Gaslight Anthem :: Get Hurt

Potige venten in versleten houthakkershemden blijven een vreemde aantrekkingskracht uitoefenen op het Amerikaanse vrouwvolk. Dat je met een dergelijke look een vrouw echter niet kan blijven bekoren, leerde Bryan Fallon op een onfortuinlijke manier. Mevrouw Fallon besloot manlief in 2014 te verlaten en op die manier bij te dragen tot de indrukwekkende echtscheidingsstatistieken van het afgelopen jaar. Until death do us part lijkt in de Verenigde Staten dan ook steeds minder te betekenen.

Aan het begin van het productieproces rond Get Hurt gaf Fallon regelmatig te kennen dat de fans getrakteerd zouden worden op een dijk van een plaat. Nadat de band enkele jaren geleden gekozen had voor een groot label, hoorde je critici her en der opperen dat de sound van The Gaslight Anthem toch niet meer dezelfde was. Op voorgangers Handwritten en American Slang kon je al duidelijk horen hoe de scherpe kantjes die de begindagen zo interessant maakten, gaandeweg ingeruild werden voor een sound die makkelijk aansloeg bij de grootste gemene deler. Om een lang verhaal kort te maken; het grootste punt van kritiek dat de band de laatste jaren te slikken kreeg, was het verwijt dat de huidige variant van The Gaslight Anthem zichzelf wat leek te herhalen. Get Hurt zou dan ook de plaat worden waarmee Fallon & co weer aansluiting zouden vinden bij het vuur van de eerste dagen; geen uitgesponnen verhalende tracks, een producer die wat minder in de pap te brokken had en strakke gitaarpartijen die je moeiteloos recht zouden doen veren. Missie volbracht? Niet helemaal, maar goed begonnen is – in dit geval — wel degelijk half gewonnen.

Ondanks het feit dat de band een spannend en strak album beloofde, voldoet ruim de helft van het geleverde resultaat niet aan die criteria. De vertellingen rond het spreekwoordelijke kampvuur zijn grotendeels verdwenen, maar ondanks het feit dat de meeste tracks wel degelijk mikken op een uitgelaten luisterervaring kan je niet anders dan aangeven dat Get Hurt een mager beestje is geworden. Goed; de gebalde riffs waarmee “Stay Vicious” het album opent, doen het beste vermoeden, maar los daarvan heeft het nummer weinig om het lijf om je aandacht vast te houden. Opvolger “1,000 Years” vertoont net dezelfde structuur als het openingsnummer; luide gitaren die je even doen opkijken en een verder verloop dat gekenmerkt wordt door repetitieve pieken en dalen. Beide tracks geven aan dat de band op instrumentaal vlak wel je hart sneller kan doen slaan, maar dat Fallon het als tekstschrijver niet kan laten om een loodzware boodschap in het geheel te stoppen.

“Helter Skeleton” en “Rollin’ And Tumblin’” geven aan dat Get Hurt wel degelijk een leuke plaat had kunnen worden. Tot twee keer toe vergeet Fallon aan zijn innerlijke drang toe te geven om je als luisteraar met een krop in de keel achter te laten; beide nummers doen je eindelijk wat opveren en vergeten dat driekwart van het album geschreven werd in de nasleep van een pijnlijke scheiding. “Red Violins” kan je ook een plekje geven in dat rijtje. Tekstueel merk je deze keer overduidelijk dat het nummer verwijst naar Fallons smeulende hart, maar het stoort niet. Geen enkele keer krijg je de indruk dat het verhaal dat tussen de regels doorschemert autobiografisch is. Het is dan ook niet voor niets dat dergelijke nummers eerder neigen naar het geluid dat de band liet horen op voorgaande albums. Los van het feit dat Get Hurt wat last heeft van het vlees noch vissyndroom, krijg je het tegen het einde van het album lichtjes op je heupen van de overaanwezige overdub. Op sommige tracks krijgt haast elk woord dat Fallon zingt een oneindige echo. Bijzonder irritant.

Een knappe plaat is Get Hurt niet geworden, daarvoor schommelt het eindresultaat te veel tussen kunnen en niet willen. Op een aantal punten slaagt het album er wel in om de band met het verleden aan te halen, maar in geen geval gaat het dan om een terugkeer naar de begindagen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negentien + acht =