B-kantjes, wat doe je daar nu mee? Voor de meeste bands gaat het om een gehaaide marketingtruc om de platenverkoop toch maar niet te doen sputteren terwijl de groep naarstig werkt aan nieuw materiaal. Op The B-Sides kijkt The Gaslight Anthem vooral terug naar het verleden; een extraatje voor toegewijde fans, de ideale instapplaat voor nieuwe zieltjes.
Voor de twijfelaars onder ons: nee, de teksten werden niet geschreven door Bruce Springsteen en nee, de band probeert niet opzettelijk zoals Pearl Jam te klinken. Nu ja, dat is toch wat de leden zelf beweren. Voor heel wat criticasters heeft The Gaslight Anthem echter geen reden tot bestaan. De uitgebrachte platen zouden teveel klinken zoals doorslagjes van hogere muzikale goden zonder iets wezenlijks aan het geheel toe te voegen. De effectieve waarde van zulke statements laten we in het midden, maar The Gaslight Anthem valt inderdaad makkelijk te omschrijven als een band die duidelijk weet welk geluid er uit hun instrumenten moet komen. Laat dat nu ook net zijn wat je op The B-Sides hoort; een band met een eigen geluid die toch — in alle eerlijkheid — iets nieuws probeert te doen met nummers die erg herkenbaar klinken.
Erg verrassend is dat nieuws ook niet direct; het gros van de songs op The B-Sides werd in een akoestisch jasje gestoken en krijgt zo een erg rauwe bijklank die je onmiddellijk bij de keel grijpt. In “American Slang” klinkt zanger Brian Fallon als een doorleefde zwerver die op een winterse avond herinneringen ophaalt aan een lang vervlogen jeugd. De pure kracht van de band schuilt precies in dat aspect; een rotgetalenteerde zanger die gezegend werd met een zilveren tong. Als songwriter is er geen emotie die Fallon uit de weg gaat, waardoor ook nummers zoals “The Queen of Lower Chelsea” of “The ’59 Sound” gekenmerkt worden door een barokke melancholie die net iets te zwaarmoedig is om genietbaar te blijven. Muzikaal gebeurt er niet al te veel; wat getokkel op een klassieke gitaar om de ernst van de nummers nog wat te onderstrepen. Enfin, niets dat je nog nooit eerder hebt gehoord.
Om het geheel toch niet in pure pathos te doen verdrinken, werden een aantal goedbedoelde covers aan het album toegevoegd. “Tumbling Dice” klinkt vrolijk en opgewekt, maar ook hier valt het onmiddellijk op dat The Gaslight Anthem zich profileert als een band die eigenlijk alleen maar naspeelt. Hetzelfde probleem merk je dadelijk op bij “State Of Love And Trust”, een Pearl Jam-cover die ook zo gebracht wordt. In dat opzicht mag je de titel van het album erg letterlijk nemen. Je krijgt in feite een aantal nummers voor de kiezen waar je als serieuze band eigenlijk moeilijk achter kan staan; materiaal dat nooit het daglicht zou mogen zien.
Ondanks de negatieve punten dient The B-Sides een duidelijk nut. Als je geen fan bent van verhalende lyrics en pompende gitaren is dit album de ideale kennismaking met de band. Een klein uurtje lang word je getrakteerd op The Gaslight Anthem light, hapklare brokjes met duidelijk herkenbare structuren en melodieën die niet bevredigen, maar die je wél doen verlangen naar meer. En zeg nou zelf, waar dienen b-kantjes anders voor?
