Zestien. Zoveel livealbums heeft Neil Young tot op heden al uitgebracht en dan tellen we het grotendeels live opgenomen Rust Never Sleeps nog niet eens mee. Wat is dan de — excuseer ons voor de marketingterminologie — unique selling proposition van Songs for Judy, nummer zeventien uit de reeks?
Vooreerst betreft het hier de weerslag van een akoestisch optreden uit 1976, een periode waarvan er tot op heden nog geen livedocument beschikbaar was. Uit 1973 dateren Time Fades Away en het eerder dit jaar verschenen Roxy: Tonight’s The Night Live en van een tour uit 1979 is er Live Rust. Maar de hele periode daartussen was tot op heden een onontgonnen gebied in de archiefreleases van Young. Nochtans zijn de jaren 1970 de gouden periode van Young. Zowat alles wat hij in dat decennium uitbracht was minstens uitstekend. 1976 was ook een nieuwe fase in de carrière van Young. Een paar jaar ervoor kende hij een donkere periode, mede door de dood van de aan drugsmisbruik bezweken Danny Whitten en Bruce Berry die uiteindelijk resulteerde in zijn befaamde Ditch Trilogy. Maar sindsdien was er een ommekeer door de arenatour met Crosby, Stills, Nash & Young in 1974, de geaborteerde Young-Stills tour en de wedergeboorte van Crazy Horse met Frank “Poncho” Sampedro.
Songs For Judy is de weerslag van het akoestische deel van een Noord-Amerikaanse concerttour met Crazy Horse in november 1976. Eerder dat jaren werden al opnames gemaakt van de elektrische set van concerten met Crazy Horse in de Londense Odeon en Budokan in Tokyo met als doel een later dat jaar te verschijnen album Odeon/Budokan, maar die release werd ter elfder ure geannuleerd. Tijdens de Amerikaanse tournee nam fotograaf/gitaartechnicus Joel Bernstein de optredens op met een bandopnemer. Een selectie van de nummers uit verschillende optredens vond later haar weg in het bootlegcircuit (The Bernstein Tapes) en krijgt nu een officiële release als deel 7 in Youngs Performance Series.
De Judy uit de titel is overigens een verwijzing naar de Amerikaanse actrice Judy Garland naar wie Young in een bizarre rap — het witte poeder was in die tijd overvloedig aanwezig bij Young, vraag maar aan Martin Scorsese — verwijst. Wat meteen opvalt is dat een belangrijk aantal van de nummers toen nog geen officiële release had gehad, al zijn de meeste daarvan sindsdien wel uitgebracht. Enkel het op piano gebrachte “No One Seems To Know” – vintage Young – is tot op heden nooit eerder uitgebracht.
Van de 22 nummers die Young hier op zijn eentje brengt zijn de klassiekers misschien het minst interessant. Niet omdat het geen goeie versies zijn, maar “Heart Of Gold”, “After The Gold Rush” of “Pocahontas” — al schuift in deze versie ook Mohammed Ali aan het kampvuur aan — hebben we al vaak genoeg gehoord. Dan bekoren de minder evidente keuzes meer. “White Line” bijvoorbeeld, dat uiteindelijk in een elektrische versie op Ragged Glory terecht kwam, klinkt hier in zijn oerversie los en relaxed. Of het toen gloednieuwe “Campaigner” dat in volle verkiezingstijd met zijn verwijzing naar de toen uitgespuwde Nixon brandend actueel was. Op “Mellow My Mind” en “Human Highway” haalde Young zowaar een banjo boven, al is het eerste nummer beter gebaat met die bewerking. De versies van “Mr Soul” en “The Old Laughing Lady” die we hier krijgen behoren tot het beste dat we al van die nummers gehoord hebben.
Kortom, ook nummer zeventien is serieus de moeite waard. Het is een document van een artiest op het toppunt van zijn kunnen. Er ontbreekt misschien net iets om Songs For Judy tot de allerbeste liveplaten van Neil Young te doen behoren — dat zijn voor ons tot nader order nog altijd Weld, Live At Massey Hall 1971 en Live At The Fillmore East — maar het is toch weer een essentiële release geworden.
