Een debuut op Zeal Records (Marble Sounds, Isbells, Few Bits) steekt geheid boven het maaiveld uit. Dat is met #1 niet anders: Illuminine tekent nu al voor een van de mooiste debuten van het jaar.
Op #1 vatten veertien diepweemoedige soundscapes de weidsheid van de IJslandse landschappen en de complexiteit van uw emoties, samen in één verstillende mood. Die wordt geweven door gitaar, samples, cello, viool, hoorn en piano. Referenties als Nils Frahm, A Winged Victory For The Sullen en Olafur Arnalds worden steevast in één adem met Illuminine genoemd, maar toch heeft Kevin Imbrechts, de man achter Illuminine, zijn eigen niche in modern klassiek gevonden.
Niet dat Imbrechts ooit bewust naar die niche heeft gezocht. Dit is een plaat die draait rond, en is ontstaan uit, gevoel. Imbrechts begon zeven jaar geleden al op zijn kot met het spelen van deze muziek, toen hij, goochelend met effecten, op zijn gitaar tokkelde tijdens de examens. Hij had rond die tijd ook een andere band, Mosquito, opgericht, die meer aanleunt bij pakweg Royal Blood. Deze verstilde weemoed hield hij voor zich, omdat hij dacht dat het niet goed genoeg was. Het is de enige misrekening die Imbrechts rond dit debuut heeft gemaakt.
Want er hangt een zweem van perfectie rond #1, die gelukkig allesbehalve klinisch aanvoelt. Hier is met het hart in plaats van met het hoofd aan gewerkt. En dat niet door de minsten. Christophe Vandewoude (Isbells) sleutelde samen met Imbrechts aan het materiaal in Het Depot in Leuven. Vervolgens stuurde Imbrechts de opnames naar Birgir Jón Birgisson, de sound engineer van Sigur Rós, die hem prompt in IJsland uitnodigde om daar dit debuut af te werken.
Het is tekenend voor Illuminine dat dit een plaat is die niets najaagt, maar net dé perfecte antipode is van de jachtigheid, dat eeuwige zoeken, het rusteloze dat vandaag alomtegenwoordig is. Imbrechts loopt het geluid van een Sigor Rós niet achterna, zoekt niet de Duystermuziek op, en is er zelfs niet manifest door beïnvloed. Maar Illuminine ligt er wel mooi lepeltje mee. Het levert een mooie parallel op tussen een bloedmooie plaat maken en een gelukkig leven leiden: je niet spiegelen aan anderen, maar je eigen gevoel volgen en vrede nemen met de gevolgen daarvan. Dat deze plaat dat zegt zonder één gezongen of gesproken woord, maakt het compleet. Eigenlijk is #1 een must voor iedereen, ware het niet dat je daarmee de ongedwongen schoonheid ervan oneer aandoet.
Dit is één langgerekte, bloedmooie mood waarvan het telkens moeilijk afscheid nemen is. De repeatknop weet alvast niet wat hem overkomt. Hoogtepunten opsommen heeft geen zin, aangezien er geen zijn. Er is immers evenmin een seconde dat de plaat inzakt. Nu eens is het een akoestisch motiefje dat de aandacht trekt (het machtige “Dualisms”, “For What It’s Worth”, “Winter, Go”), dan weer een breekbaar pianomotiefje (“Lumen Reign”, dat doet denken aan de soundtrack van “American Beauty”), nog een ander moment strijkers en blazers die een dolk in uw traanklieren planten (“Ardency”). Ook nog steeds na tientallen beluisteringen, ja.
Een plaat die van uw emoties een wit canvas maakt waarop ze naar believen kladt. U kijkt verbaasd naar het kleurenpalet dat tevoorschijn komt. Een plaat voor de vier seizoenen, voor elk gemoed, voor iedereen. Een plaat die u nodig heeft, terwijl u ze niet zoekt. Zo gaat dat met de puurste schoonheid, toch?
Illuminine trekt de komende maanden de hort op, zowel in grotere als intieme bezetting. De datums vindt u op illuminine.be.
