De kleine lettertjes, ze durven al eens beter zijn dan hun tegenhangers bovenaan de festivalaffiche. Wij stoften het vergrootglas van onze grootvader zaliger af en gingen op zoek naar de beloftes van nu, de grote letters van de toekomst die volgens ons mee het mooie festivalweer zullen maken.
Alvast een goeie raad: vertrek ruim op tijd richting Beekse Bergen, want we zitten verdomme al heel snel na het openen van de poorten met een kleine lettertjesclash, en dan nog wel een Ierse. Terwijl NewDad de Two-tent feestelijk op gang trekt, doet Croíthe hetzelfde met het ontdekkingspodium The Casbah. U zult moeten kiezen, wij dus ook. Laat ons dan maar meteen volledige toewijding aan de zaak tonen en resoluut voor de jonkies van die laatste gaan. Hoe jong, vraagt u? Dat ze hun drummer via TikTok zochten en vonden, zou voldoende info moeten zijn. Een zekere groene uil leerde ons dat Croíthe (spreek uit als ‘krie-ha’) Iers is voor ‘harten’. Dat van deze Dubliners is vol van postpunk en shoegaze, dus daar lopen hun nummers dan ook van over. Een volledig album hebben ze nog niet op hun naam, maar ze vulden al een EP’tje of twee met donkere slowburners (“The Kiss” en “I Heard, I Saw”) en aanstekelijk slordige indierock (“Feed My Head”). Een amuse-bouche voor fans van The Murder Capital, My Bloody Valentine en Suicide.
Op zaterdag scheppen we wederom al vroeg op de dag een portie lekkers uit het smaragdgroene eiland op ons bord. Madra Salach (‘Vuile Hond’) slaat de traditionelere weg van de pubfolk in met hun tijdloze, rauwe vocals en fiddle, maar durft al eens eigenzinnig van het pad af te dwalen met een elektronisch experimentje links of rechts. Kippenvel vergelijken bij het beklijvende “I Was Just A Boy” zo rond 13u. in The Secret? Dan schudden we het later op de dag in diezelfde tent van ons af met de charmant rammelende rock van Radio Free Alice. De Australiërs versleten hun broek in een gelijknamige platenwinkel aan de andere kant van de wereld en leerden er van The Smiths, New Order en The Go-Betweens dat dromerige pop goed staat met een postpunkjasje. Met eigenwijze, maar rotaanstekelijke tracks als “Johnny” en “Paris Is Gone” schoppen ze ’t vast tot de ‘best dressed’ van de dag.
Vrouwen aan de macht op dag drie: we kamperen in The Secret, alwaar de Nederlandse bandvormige bulldozer C’est Qui? ons eerst vrolijk mag platwalsen met hun smerige punk. Even snedig als het moet, maar toch iets lieftalliger: Lime Garden mag vervolgens onze wonden likken met hun zelfverklaarde “wonk pop”. Nonchalante pop met een hoek af, dus, voor fans van Wet Leg en Sorry – met wie ze het talent gemeen hebben om tegelijk doodverveeld en op de rand van een emotionele crisis te klinken. Key tracks: de indiesleaze uit de nillies echoot lekker vuil in “Maybe Not Tonight” en “Love Song”.
We sluiten ons weekendje Best Kept Secret af met enkele eervolle vermeldingen. Model/Actriz komt weerbarstige industrial etaleren en zal niet rusten voor u het zweet van uw buren geproefd hebt. Aan hoofdletters doet multi-instrumentalist mark william lewis niet, wel aan laidback sfeerschepperij. Inclusief mondharmonica-prachtige bariton. “Petals” moest al in uw playlist staan. Tot slot: rondstuiteren op “Dog Dribble” van Getdown Services is een must. Dit duo blinkt trouwens uit in bindteksten, dus u warmt best uw lachspieren al op om blessures te voorkomen. We spreken uit ervaring.