De bloedmooie, uiterst melancholische droompop van het Hagelandse The Me in You moet zowat het best bewaarde geheim van de Belgische muziekscene zijn. Volledig onterecht: live speelt deze honingzoete band beter, nog beter dan de vijf steengoede platen die hun oeuvre al omvat. Wie erbij was in het Depot, zweefde na afloop volledig in tune met zijn mooiste zelf op een vliegend tapijt huiswaarts.
Jawel, zo hemels goed was dat concert. Openen deed het vijftal met wat elektronica waarna warme gitaren en een piano het roer vastberaden overnamen. Bij die eerste drie nummers konden we niet volledig detecteren of het om eigen werk of hoogst eigenzinnige covers ging, maar hey: van ons mag deze wonderlijke band zelfs de Kabouterdans in hun idioom coveren, er blijft als manna uit de hemel klasse uit dit vijftal stromen. Om maar te zeggen dat wij al vanaf de eerste noten helemaal mee in dit lyrische universum waren: dit was immers retegoede muziek, punt uit. Die naar U2 refererende gitaar van Han Wouters! Die boterzachte zang van Stijn Claes!
Pas in “Himmelgeist”, uit hun onvolprezen laatste worp, landden publiek én band weer op begane grond. Prachtige, robuuste climax, en dat gold eveneens voor “Sturmfrei”: ook al uit die plaat. Met mooie samenzang, etherische en vooral ook trage synthesizers klonk het live ook stukken gepolijster en langer dan op dat bewuste Ida Fischer is Niemand. Ondertussen had Claes er zijn eerste, lichtjes stuntelende bindtekst over dat nagelnieuwe album opzitten; waarna een weldadig, limoenfris uptempo nummer uit de boxen knalde: mooie samenhang tussen een folkgitaar, een elektrische gitaar en een synthesizer die alle losse eindjes met superlijm aan elkaar bond. Hadden wij u trouwens al verteld dat de groepsleden regelmatig als ervaren jongleurs wisselden tussen synthesizers en gitaren? En dat dat allemaal prima klonk?
“Lost Wanderer Pt. 3” kende in het Depot een vrij potige versie met een verzengende climax. Ook belangrijk: de lichtshow die tot aan deze song maar flauwtjes aanmodderde met saai wit licht, raakte eindelijk uit haar embryonale fase en ving de band in knap hemelsblauw. Waarna gitarist Han Wouters een spiksplinternieuw nummer aankondigde. Stevige baslijn, alweer fors uptempo. Cool! Na een flard “Careless Whisper” van George Michael (eindelijk een cover die volmondig herkend werd) hoorden wij in “Sober”, uit de sublieme eerste plaat, in de gitaren alweer een scheutje U2, maar vooral een zeer mooie, steeds ruiger wordende crescendo van het volledige vijftal, waarna het op een drafje ging naar “Bring the Beat Back”. Zeer puike liveversie, eigenlijk een constante doorheen heel het optreden. “Highly Overrated” grossierde weer in die satijnen droompop die vooral de eerste platen van de band kenmerkt.
“Radio Station”, het laatste nummer uit de reguliere set en absoluut snoepgoed voor de oren, zette de puntjes op de i en bracht de zoetgevooisde belofte van nog meer lekkers in de bissen. “Landscapes (About Me)”, met enkele verkillend goede a capellamomenten in de zang en oranje belichting, was dat eerste bisnummer en bediende het publiek op zijn wenken. “Stumble” was nog zo’n klasbak. Volgden nog: “She’s A Mystery”, een cover van Roy Orbison, het elegische “Ribbons” en, in een tweede bis, het zalige “Girl in Armour”, de debuutsingle van de band uit het verre 2011, maar dan was het echt gedaan.
Jawel: de afwezigen hadden ongelijk in voorpaginaletters. Dit magistrale concert reikte je, anders gezegd, een retourticketje richting Muzikaal Paradijs aan met een slimme mix van eigen werk van torenhoog niveau en bijzonder goed verstopte covers. The Me in You biedt een uniek geluid aan. We schreven het al eerder: melancholie heeft vanaf nu een ietwat voze naam die je treft als een pijl van Cupido. Prachtconcert.
