Briqueville :: Briqueville

Een vijfkoppig broederschap dat ontstaan is uit het Verbond der Vrije Steenbakkers en zich schuilhoudt achter rookgordijnen, zwarte gewaden en gouden maskers. Briqueville doet er echt alles aan om in het zwaardere genre het best bewaarde geheim van België te blijven.

Met die geheimdoenerij creëert het mysterieuze gezelschap ook wel torenhoge verwachtingen. Op hun Facebookpagina staat bovendien bij muziekstijl ‘soul’ te lezen. Een pretentieuze omschrijving? Welnee, het is al even geleden dat een post-metalplaat nog zo diep afdaalde in de krochten van onze psyche. Dat is het effect dat ook bands als The Haxan Cloak, Om en Amenra — de invloeden liggen er soms vingerdik op, moeten we toegeven — beogen. De grootste troef van Briqueville is dat het net die referenties tot hun puurste vorm herleidt. Daaruit ontstaat een plaat met vier spaarzame composities die naar het einde toe steeds zwaarder klinkt en met elke luisterbeurt meer onder de huid kruipt.

Het bijna tien minuten durende “Akte 1” zet meteen de toon voor wat de luisteraar van de rest van de plaat mag verwachten: meer sfeer dan echte songs. Een duistere intro met dreigende, kille beats houdt je eerst drie minuten in de ban, vervolgens bouwt de intro op naar scheurende postrockgitaren die uitmonden in een majestueuze sonische climax. Alsof je eerst een lichte waas voor de ogen ziet en vervolgens wordt meegesleurd in een sneeuwstorm. Opnieuw: op het eerste gehoor komt dat niet altijd bijster origineel over en je hebt er geen meesterlijke muzikanten voor nodig. Maar Briqueville beheerst wel de kunst om emotioneel te imponeren.

Ook “Akte 2”, dat geïntroduceerd wordt met regen en knarsend metaal en waarvoor in het Scheldegehucht Steendorp een aangrijpende kortfilm – het bekijken waard – werd opgenomen, wordt meesterlijk subtiel opgebouwd. Ook hier worden de gitaarriffs, die als scherpe messen in de huid kerven, en minimale drums, die niettemin aanvoelen als zweepslagen, op het perfecte moment ingezet. Soms lijkt het alsof het ene instrument het andere in een constante greep houdt. Alles staat in dienst van het (contemplatieve) geheel, geen enkele klankenmaker mag erboven uit springen.

Zo heeft elke compositie meer iets weg van een transcendentale sessie. En dan vooral “Akte 3”. Wederom horen we een mysterieuze intro — ditmaal Arabisch geïnspireerd, wat menig Om-liefhebber zal doen watertanden. Middenin is het wegdromen bij spaarzame, ijle vocalen en gelaagd gitaarwerk, maar op het einde volgt de knock-out met primitieve, ongeschoren gitaren en uiterst spaarzame drumstoten. De snelste draaikolk moet dan nog komen: het meer bij sludge aanleunende “Akte 4”. Het kortste nummer van de plaat — het is nog altijd acht minuten lang zweten — stampt zich een allesvernietigende weg naar de laatste razende climax, die voor een keer overheerst wordt door een hoop gitaarlawaai. Een regelrechte blitzkrieg op het gehoor.

Geen andere plaat dit jaar die een hypnotiserende sfeer met zoveel oerkracht weet te combineren als Briqueville. Dit is een metalplaat voor lichaam en ziel. Meer uitleg geven we niet, ontdek het vooral zelf. Ondertussen is het ten huize enola al uitkijken geblazen naar 11 december, wanneer Briqueville zich voorstelt aan het grote publiek op Glimps in Gent.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

11 − 1 =