Een carrière van een kwarteeuw en een tiental platen op hun conto: Mudhoney behoort officieel tot de oude zakken. Met het nieuwe Vanishing Point houdt het viertal uit Seattle rekening met tijdsgeest noch eigen leeftijd, en wordt een album afgeleverd zoals dat op Sub Pop de gewoonte was rond 1988: smeulend en ietwat ranzig. En dat is prima zo.
In mei vorig jaar kon al worden vermoed dat het die kant zou opgaan. Mudhoney had de eer de tijdelijke vestiging van concertzaal Het Depot uitgeleide te doen op een bloedhete avond. En het deed dat met verve. Minstens twee dozijn nummers vuurden Mark Arm en zijn troepen op het publiek af, met naast de obligate bijna-hits uit Superfuzz Biggmuff Plus Early Singles ziedende covers van Black Flag en Dicks.
Het concert was een tijdelijke doorbreking van een wel heel lange stilte: voorganger The Lucky Ones dateerde alweer van 2008, maar er was hoop: Mudhoney speelde enkele nieuwe songs die avond en vandaag, bijna nog eens een jaar later, zijn die eindelijk op een nieuwe langspeler gepleurd. Met het ene, “Chardonnay”, laat Mudhoney zijn punkgelaat in al zijn grijnzende lelijkheid zien terwijl het andere, “Sing This Song Of Joy”, een meer melancholieke ondertoon heeft. Daarmee zette de oergrungeband een jaar geleden de bakens van Vanishing Point uit.
Tussen die twee uitersten beweegt Mudhoney zich op zijn nieuwste elpee. In dat gebied vallen voor de band niet onmiddellijk nieuwigheden te rapen, maar dat staat een degelijk album niet in de weg: dit is Mudhoney. Zolang het viertal gedreven te werk gaat, kan er prat op worden gegaan dat het resultaat degelijk zal zijn. Ook al lijkt het dan heel hard op wat de voorbije 25 jaar gedaan werd.
Woeste uithalen zoals “I Like It Small” en het stomende “Douchebags On Parade” wisselen af met een in fuzz gedrenkt “Slipping Away” en het van grollende drums voorziene “I Don’t Remember You”. Hoewel laatstgenoemd nummer eigenlijk compleet stompzinnig is, komt Mudhoney er moeiteloos mee weg, ondanks — of net misschien dankzij — de imbeciele knipoog naar Jimi Hendrix.
Verwacht dus ook van Vanishing Point niet dat het eindelijk Mudhoneys meesterwerk is. Een meesterwerk zal Seattle’s ugliest vermoedelijk nooit maken, maar zolang elke plaat die het viertal uitbrengt goed is voor uren complexloos luisterplezier, is de wereld beter af met Mudhoney dan zonder. U mag daar gerust op klinken.
Mudhoney speelt op 22 mei in de Melkweg in Amsterdam.
