Team Me :: To The Treetops!

Ja, het zijn zorgelijke tijden, maar laat ons daar maar niet over nadenken; dat doet de jeugd ook niet. Die schrijft samen liedjes, bestormt zijn instrumenten alsof het leven zelf ervan afhangt en zingt samen met de goesting van een roedel hitsige bavianen. Het heet dan, bijvoorbeeld, Team Me. En dat is een naam om te onthouden.

Want ja, we kennen onderhand dat geluid wel van het ondertussen honderdvoudig gekloonde Arcade Fire, maar zelden kwam het met zulke voldragen songs; nummers die zich vastbijten en je dag een week lang goed maken. Was I’m From Barcelona uiteindelijk een one-hit-wonder, dan maakte deze groep alvast één wonderlijk album: niet perfect, maar bij momenten zo aanstekelijk dat we er domweg gelukkig van worden.

Dat met “Looking Thru The Eyes Of Sir David Webster” een song wordt opgedragen aan de uitvinder van de caleidoscoop mag geen verbazing wekken. To The Treetops! — heerlijke titel — is zo veelkleurig als dat laat vermoeden. Van pure pop over rock tot psychedelische uitstapjes; met een veelheid aan instrumenten ingevuld, passeert het allemaal. Laten we overigens meteen aanvullen dat het psychedelische kantje hen het minst ligt. “Sir David Webster” is zo’n nummer dat vooral dient om een goeie joint bij te rollen, maar niets meer.

We concentreren ons bij deze dan ook op de popsongs, die met zeven tegen drie gelukkig overweldigend in de meerderheid zijn. Het zijn momenten van euforie, die door Team Me in handige vierminutenverpakking worden geserveerd. Het van op EP van vorig jaar bekende “Weathervanes & Chemicals”, bijvoorbeeld; met lekker veel extra percussie, maar vooral met een overdosis “oohs” en “aaahs”; want als er één ding Team Me drijft, dan wel samenzang. Ondanks zijn naam draait dit niet enkel om songschrijver Marius Drogsås Hagen, rond wie de band bijna toevallig groeide; alles hier schreeuwt “samen”. Ging een gevleugelde uitdrukking immers niet dat gedeelde vreugd dubbel telt, en dat het voor smart in half gaat?

Prijsbeest “With My Hands Covering Both Of My Eyes I Am Afraid To Have A Look At You Now” is de beste uitdrukking van het hele idee; een beetje weggestopt op de voorlaatste plek, maar eenmaal daar beland, raak je ook niet meer weg. “With My Hands… ” is het moment dat je de duik van het klif hebt genomen, en wacht op die verlossende woorden van je aanbedene: “I hope I mean something/I hope we mean something for you, my love”. Team Me verklankt dat bonzende hart dat te hard tekeer gaat voor één simpel mensenlijf, die ingehouden adem, in vijf minuten en dertig seconden euforie die even groot wil zijn, die probeert dat onbeschrijfelijke gevoel te vatten dat je zweeft in de leegte tussen de kust en de rotsen, hopend op een warme hand die je opvangt. Het resultaat is onweerstaanbaar; je voelt het kippenvel.

Exuberanter, maar minder geladen, is “Patrick Wolf & Daniel Johns”; dat zijn strijkers inderdaad bij Wolf is gaan halen, maar gelukkig nergens doet denken aan de Silverchair-frontman. “Dear Sister” huppelt dan weer gezellig weg. En dan is er nog het uitgelaten “Show Me”; een eerste rollen met de spierballen na de langgerekte intro “Riding My Bicycle (From Ragnvalsbekken To Sørkedalen)”, vol kreetjes en geluidjes en een killerrefrein dat smeekt om een meedeinende plankenvloer in een festivaltent.

Voor de referentiegekken: dit is Arcade Fire met het optimisme en de levensdrang van Flaming Lips. Wie daar niet genoeg aan heeft, heeft niet geleefd. Team Me is het geluid van een warme zomer vol ongekende mogelijkheden. U hoeft geen geduld meer te koesteren, het bestaat nu al op cd.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × vier =