Team Me :: Blind As Night

Zeven maanden songs schrijven. Een jaar lang opnemen, vastrijden, en weer lostrekken. En toch klinkt Blind As Night, de tweede van het Noorse Team Me, alweer moeiteloos. Maar ook een beetje slopend: soms is te wel degelijk té.

En plots, na drie weken beluistering, hoor je het verschil. Ja, natuurlijk is Arcade Fire de eerste band waar je aan moet denken bij Team Me. Daar verandert hun tweede plaat geen haar aan. Maar dan bedenk je: waar Win Butler het voortdurend over ‘The Kids’ heeft, terwijl je zo hard ziet dat hij daar geen hol uitstaans meer mee heeft, zijn dit die kinderen zelf die muziek maken, en zingen over wat hen aanbelangt. Het is directer, zowel in zijn vreugde als zijn verdriet. Een beetje bruut soms zelfs.

Want wat moet je denken van een song als “Steven”, waarin een jongen met problemen nogal cru de mantel wordt uitgeveegd met een in angelieke samenzang gebracht “previous suicides don’t scare me no, not anymore / and threats won’t get the hold of me, not anymore (…) Get well”? Het is voor één keer toetseniste Elida Inman Tjørve die de leadzang voert, en het is een topsong, maar wel een waar je je een beetje ongemakkelijk bij voelt.

Maar het is natuurlijk die recht-voor-de-raapheid die ook de charme van de band is. Team Me doet niet aan subtiele laagjesweverij of complexe structuren. Songs hebben strofes, refreinen en bruggetjes in hoogst meefluitbare constructies, en die laagjes worden gewoon doodleuk op elkaar gestapeld: alles tegelijk, zo luid mogelijk. Zo klinkt toch “Kick & Curse”, een extatische knaller die de registers na de al stevige opener “Riding My Bicycle (from Feddersensgate 5A to Møllerveien 31)” nog een pakje meer opentrekt. Net als in “F Is For Faker”, de briljante single die al in februari vorig jaar verscheen, hoor je meteen ook hoe dit een groep is geworden; eentje die graag samenspeelt, en nu ook echt heeft leren rocken.

Als een jonge herdershond jaagt de bas in dat laatste nummer de rest van de kudde op, er wordt voor de zekerheid nog een kinderkoor bijgehaald, en handclaps punctueren waar gepunctueerd moet worden. “F Is For Faker” is de lentesong die de zomer van 2014 had moeten opfleuren, en we willen met aandrang enkele nationale jongerenzenders bezweren dat het nog niet te laat is om die fout recht te zetten. En anders kan het ook geen kwaad om het al even hard met Polyfonic Spreeachtige samenzang — die lagereschoolklas was langer blijven hangen dan bedoeld — doorweven “All Time High” de verdiende airplay te geven; dit is popmuziek zoals God het bedoeld heeft.

Dat al te veel enthousiasme al eens drammerig kan worden? Het wordt ons op maandelijkse basis subtiel te verstaan gegeven, maar ook Team Me ontsnapt er niet aan. In “Did We Lose Something Here” wordt het eeuwige beuken vooral vermoeiend, en de zin “jump for joy” uit “Are You Still In Love” brengt elke keer weer nare 2 Unlimited-herinneringen op die we liever waren vergeten. Dat het ook hier een — we wikken onze woorden — kutsong betreft, helpt niet. Voor één keer brommen we misnoegd dat het wel een tikje minder vermoeiend kan.

Het zijn smetjes die ervoor zorgen dat Blind As Night slechts op enkele punten een verbetering van voorganger To The Treetops! is. Het is goed dat de groep het psychedelische gepiel waarin dat debuut verloren liep, heeft laten vallen, maar soms slaat de slinger wat te veel de andere kant uit. Misschien is de afsluitende titeltrack, een Kate Bush-achtige elegie met voldoende pit, dus nog de beste richtingaanwijzer: af en toe eens gas terugnemen zonder te gaan zwalpen, zou voor een volgende plaat wel eens de sprong vooruit kunnen zijn. Tot het zover is, stellen wij ons tevreden met nog een rondje “F Is For Faker” en “Kick & Curse” en het uitkijken naar dat concert op 20 februari in de Botanique in Brussel. Neem een tamboerijn, een stelletje maracas of wat dan ook, smeer uw stembanden, en kom gezellig meedoen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × 3 =