Napalm Death :: Utilitarian

Century Media, 2011.

Napalm Death, dat is bijna drie decennia vol beenharde
grindcore, deathmetal en ook heel wat noise. De koppige
doodsverachting waarmee Napalm Death de grillen van de
muziekindustrie en de fans weerstaat, is een baken voor alle
liefhebbers van door de goegemeente uitgespuwde muziek. In een
rechtvaardige wereld was Napalm Death overladen geweest met
Grammy’s en Hall of Fame- nominaties. Niet alleen voor het
uitvinden van blast beats, maar ook voor het breken van
snelheidsrecords en het verspreiden van de onprettige waarheden die
de plastiek doen smelten van menig cynisch voorgebonden, goedlachs
masker. In een tijdperk waarin stilaan álles op de helling komt te
staan waarvoor de modale westerling zich de voorbije 50 jaar het
vuur uit de sloffen liep, is Napalm fucking Death
relevanter dan ooit. En om dat te onderstrepen maakten ze mogelijk
hun beste plaat sinds het einde der tachtiger jaren.

Naast de roemruchte klassiekers van twintig, vijfentwintig jaar
geleden is ‘Enemy Of The Music Business’ voor mij het belangrijkste
ijkpunt in Napalm Deaths carrière. Toen keerde de band zich heel
duidelijk af van het geëxperimenteer uit voorgaande jaren, en legde
men zich weer 100% toe op het maken van furieuze grindcore zonder
compromissen. De daaropvolgende albums bevestigden dat, maar konden
mijn aandacht niet altijd vasthouden. ‘Utilitarian’ overschaduwt
dat alles omdat het de bekende sound nog verder perfectioneert, en
tegelijkertijd met succes een aantal subtiele maar toch gewaagde
nieuwe geluiden introduceert.

Na de intro en de maniakale rammeling van ‘Errors In The
Systems’ horen we plotseling wat freaky saxsolo’s op
‘Everyday Pox’. Niemand minder dan John Zorn zelf is die komen
inspelen. Later horen we ineens een soort gotische, cleane zang op
‘Fall On Their Swords’ en ‘Blank Look About Their Face’. In
tegenstelling tot wat je zou denken werkt dit echt heel erg goed.
Een beetje verdieping kan ook bij Napalm Death immers geen kwaad.
Die nummers krijgen bovendien een beetje meer sfeer mee door het
wat melodieuzere gitaarspel.

Er wordt wel meer geëxperimenteerd met de zang. ‘Collision
Course’ en ‘The Wolf I Feed’ ontlenen hun kracht voor een flink
stuk aan de effectieve wisselwerking tussen het woeste berengebrom
van zanger Barney en het gepijnigde zeugengeschreeuw van gitarist
Mitch Harris. Beide tracks hebben trouwens een flinke scheut
hardcore in hun riffsaus gekregen. Op andere plaatsen wordt die
afgekruid met snuifjes thrash of een half lepeltje doom.

Hoewel het door de zeer luide productie en de dominantie van de
zang niet dadelijk zal opvallen, is dit album best gevarieerd. Een
aantal nummers ruilen het voortdurende gehak aan sneltreinvaart
even in voor een beetje groove of zelfs wat sfeer. Naast
de al genoemde nummers denk ik dan aan ‘Protection Racket’ of
‘Leper Colony’. De kortere razende uitbarstingen zijn ten andere
ook steeds voorzien van uitstekende riffs, al dreigen ze wat
verloren te gaan in het geheel. Een goed voorbeeldje hiervan is het
voorlaatste nummer, ‘Opposites Repellent’. Dat is een furieus
gevalletje dat geprangd zit tussen single ‘Analysis Paralysis’ en
de beresterke afsluiter ‘A Gag Reflex’. Die ramt met zijn razende
tempo’s en bijna sludgy grooves het laatste restje
elasticiteit uit je getergde trommelvliezen.

Zonder twijfel bevestigt de band met dit album zijn quasi
onaantastbare status in het wereldje van de (extreme) metal. Wat me
wel van het hart moet, is dat de zang naar mijn smaak te
nadrukkelijk in de mix staat. Daaronder gebeurt heel wat op
muzikaal vlak om de plaat spannend te houden, en dat is op deze
manier niet altijd meteen duidelijk. ‘Utilitarian’ is alleszins,
ook voor de geoefende luisteraar, door de intensiteit en ook wel
een beetje door de lengte een veeleisende plaat. Wie zichzelf ruim
drie kwartier lang vrijwillig onderwerpt aan deze
grind-maalstroom riskeert wel degelijk het muzikale
equivalent van claustrofobische ademnood.

Laat die laatste opmerkingen je er echter niet van weerhouden om
‘Utilitarian’ te beluisteren. Dit is waarschijnlijk niet van het
meest vernieuwende dat metal anno 2012 te bieden heeft, maar zeker
en vast van het meest intense en oprechte.

http://www.napalmdeath.org/

Op vrijdag 13 juli staat Napalm Death op het Dour
festival.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 × 2 =