Oh ironie, je band vernoemen naar de strijd die geleverd wordt tegen geestesverruimende middelen en vervolgens als tweede plaat je alt.country-aanpak injecteren met een psychedelische toets. Het is vast allemaal een groot complot.
Hoewel. Nadat The War On Drugs in 2008 zichzelf met het puike debuut Wagonwheel Blues aan de wereld presenteerde, duurde het niet lang of er zat een haar in de boter. Stichtend lid Kurt Vile trok nog datzelfde jaar de deur van de band achter zich dicht, maar niet voor hij gevolgd werd door drummer/klavierman Charlie Hall en drummer Kyle Lloyd. Daarmee bleef medeoprichter Adam Granduciel verweesd achter met enkel bassist/gitarist Dave Harley.
Maar kijk, ondanks opgeborgen Europese concertplannen eerder dit jaar, is The War On Drugs vandaag opnieuw een echte band, met vier leden, en ze hebben begod zelfs een plaat uit. Slave Ambient heet die en wij raden ten stelligste aan daar eens naar te luisteren.
Omdat de gasten van de nieuwe War On Drugs lijken te slagen in iets dat weinigen hen voorgedaan hebben. Het hele Americana-sfeertje toegankelijk maken voor wie een hekel heeft aan Americana. Dat daarvoor alle middelen goed zijn, bewijst "Your Love Is Calling My Name", een song die door gejaagde drums voortgejakkerd wordt, maar met behulp van Granduciels stem en, vooral, een ijle synthesizer in toom wordt gehouden.
Dat laatste wordt nog een stap of drie verder getrokken, en naar feeërieke uithoeken van de kosmos gekatapulteerd door een slepende saxofoon in "Come To The City". Als dit Americana is, dan wel een variant die associaties oproept met de Betty Ford-kliniek. En, in het geval van dat nummer, met Mercury Rev, al is het verschil tussen beiden mogelijk niet zo heel groot.
Of het nu met een buitenaardse mondharmonica is in "It’s Your Destiny", of het min of meer akoestische "Black Water Falls", The War On Drugs weet schijnbaar moeiteloos met de meest onwaarschijnlijke ideeën weg te komen. Het gebeurt, helaas, te weinig, dat een band zichzelf op een dergelijke manier heruitvindt, en dat zonder zijn eigen roots te verloochenen.
Slave Ambient is een gedurfde, avontuurlijke plaat waarmee The War On Drugs hun liefde voor muziek in het algemeen etaleren en dat doen met een vakmanschap, dat bewondering afdwingt. Puristen zullen mogelijk hun neus ophalen voor het eindresultaat, zij het compleet ten onrechte. Nergens wordt interessant gedaan om interessant te doen, gedurende het hele album blijft het maken van mooie muziek vooropstaan. Als dat dan op zo’n verrassende manier gebeurt als op Slave Ambient, dan kan niets dan lof het deel van The War On Drugs zijn.
