32 minuten: zoveel tijd had Pukkelpop dit jaar nodig om uitverkocht te raken. Dat doet wenkbrauwen fronsen. Is dit een hype? Uw reporters, altijd kritisch, altijd alert, trekken op onderzoek uit naar dit fenomeen. Onze bevindingen, en wel hier:
Donderdag 20 augustus: Een snoepje voor de herkenbaarheid
Al je wil dat mensen een verandering niet opmerken, moet je het heel stilletjes doen. Vertel het de burgemeester dus niet, maar die eerste dag van Pukkelpop wordt minder en minder het scoutsfestival dat er enkel voor de kampeerders is. Wij rondden ons trainingsprogramma af, en hopen dat we klaar zijn voor vier dagen festival.
“1 2 3 4”: en weg zijn ze. Met de Kempische Steenweg in de rug ragt gelegenheidscombo Bloody Bloody Kempen zich op de Backyard met gusto door zijn set. Valt er iets te vieren, misschien? Vijftig jaar punk, om precies te zijn, en dat doet de optelsom Priceduifkes + Thibault Christiaensen + gasten aan retestrak tempo. Het duurt geen tien minuten of we zijn al The Kids aan het eren, met hun 74-jarige gitarist Luc Van De Poel op solo, een bocht verder zijn we via “Nervous Breakdown” van Black Flag bij “God Save The Queen” beland. Daarvoor duikt Elena Lacroix van het Luikse Eosine op; het begin van een lange trits gasten die maar niet lijkt te stoppen.
Jonas Meukens (X!NK) komt “True Believers” van Bouncing Souls zingen met Priceduifkesfrontman en oud-schoolgenoot Kristof Lenaerts, Alex Agnew haalt The Misfits boven, en wanneer iemand “waar is Pieter?” blijft roepen, is daar al Pieter Bruurs om even de stokken over te nemen voor Equal Idiots’ “Put My Head In The Ground”. Bloody Bloody Kempen bood dus vooral bloody fun, maar terwijl Tijs Vanneste de microfoon overneemt voor “The Passenger” swingen wij alweer “lalala”-end richting Marquee voor de enige onmiskenbare headliner van de dag.
“Worst Caste versus In A Bar: jullie kennen de setlist!”, brult Tom Barman, en voor de voorlaatste keer gaat hij in nostalgiemodus. Een frontale botsing tussen die eerste twee platen van dEUS volgt, en heremejezus: zou het kunnen dat dit misschien wel de beste versie van deze band was die we ooit zagen? Tegen een rumoerig publiek in funkten, rockten, grooveden en jazzden Antwerps finest zeventig minuten lang door het weerbarstigste van hun vroege werk, tot het aan het andere eind plots gewoon fucking vet leek. Alsof deze nummers eindelijk de band vonden die ze nodig hadden.
Het begint met de dreun van “Jigsaw You” en een ziedende, vuile en vinnige versie van “Morticiachair” waarin Klaas Janzoons van achter zijn instrumentenbatterij mooi staat te blaffen. “Via” is het snoepje tussendoor dat voor herkenbaarheid moest zorgen. In “W.C.S. (First Draft)” speelt Alan Gevaert amechtige trompet om de gemiste klarinet van Peter Vermeersch te vervangen.
Wanneer het alweer prachtige “Hotellounge” plaatsmaakt voor de pompende groovetrein van “Theme From Turnpike”, weet je: we zitten In A Bar, Under The Sea. “A Shocking Lack Thereof” wordt opnieuw zo potig uitgebouwd, dat je benieuwd wordt naar de nieuwe plaat die Barman nog maar eens belooft voor volgend jaar. En dan is er de bloedmooie pop van “Little Arithmetics”, waarin gitarist Symen Følstad Nilsen zo hard de zwijgzame Noor staat te zijn, dat je je onwillekeurig afvraagt hoe het moet zijn om een stugge Noor in de grootste Belgische band te zijn.
Het einde is er eentje dat van klassieker naar klassieker gaat. Eerst de funky disco van “Fell Off The Floor, Man”, de nog steeds even opruiende alarmviool van “Suds & Soda” die ons kond doet dat ondertussen “Friday! Friday!” begonnen is. Wanneer na “Roses” die eerste zware pianotoets valt, kunnen ze ons oprapen: “Disappointed Sun” mag eindelijk het slotakkoord zijn dat dEUS al dertig jaar onder de riem had zitten, een “Hey Jude” voor nieuwe tijden. “That’s why we’re sinking, in a bar under the sea”, zingen we samen, en we hossen verder voor alweer een sfeerbreuk.
“Jullie zijn er al flink een potje van aan het maken. Ik ben geen vreemde aan er een potje van maken. Ik laat een spoor van vernieling achter me”, knort Barry – Joostbril op de smoel – halverwege. En hij rondt af: “Zet de muziek maar aan, want dit begint op een gedicht te lijken.” Yup, Kaboutertje Putlucht was weer héél erg Kaboutertje Putlucht, en dat viel op Pukkelpop in goeie aarde. Terwijl het trio zich door toekomstige klassiekers als “Drankprobleem”, “Geen empathie” (rijmt goed op “ik heb geen spijt van sodomie”) en “Dromen over jou” beukt, werkt een stormvloed crowdsurfers – die draaideurcrimineeltjes van de moshpit – zich richting frontstage.
En toch is het jammer dat de klank in de Clubtent zo bagger is, dat de subtiliteiten die deze songs ook in zich hebben verloren gaan. De kwetsbaarheid in Barry’s teksten wordt onverstaanbaar, het gaat hier enkel nog om die razende beats en snijdende wave-gitaren. Gelukkig heeft de frontman een oplossing: “er is altijd een remedie: ga.ergens.dansen” en hij host zich “Donker op de weg” in, een, welja, donkere dreun die het beste van veertig jaar darkwave herbergt. “Bello”, een treurzang voor een gestorven hond, kiest opnieuw voor de beats, en daarmee zitten we ondanks het emotionele momentje vol op gabberterrein. “Wat gaan we nog zeker doen? Een kindje slaan!” brult Barry, en er volgt een shoutout naar het originele kind van de gelijknamige meme, nu een volgroeide puber op de eerste rij.
Met de voet vol op de gas gaan we de finale in, steekt Kaboutertje er nu finaal “De fik er in”. “Glasbak” – “Welkom in de thunderdome, welkom in de wijk!” – beukt nog wat meer door, u brult mee “Ik haat de wouten!”, huppelt op de Peer Gynt-persiflage “Kaboutertje Putlucht” (“Kabouters zijn de grootsten”) om finaal te eindigen bij de trashtalk van “Hennyroast” (“Henny Huisman is een vreselijke vent / Wat ben ik blij dat jij niet meer op televisie bent”).
Het is brutaal, het is lomp, en het laat een verschroeid spoor achter zich na. “En het is pas donderdag”, stelt Barry nuchter vast. Zwijg ons ervan, wij moeten hierna nog drie dagen door. We zijn alvast opgewarmd.
