Phaeleh :: The Cold In You

Chemical Records, 2011
Afterglo

Hip als u bent, weet u natuurlijk dat u deze
Phaeleh “fellah” dient uit te spreken. Wat u misschien nog niet
wist, is dat dit het alter ego is van producer Matt
Preston, een uit Bristol afkomstige jongeman, wiens muziek
voornamelijk kan omschreven worden als chille dubstep met
stevige drum’n’bass invloeden. Vorig jaar zag een eerste album,
getiteld ‘Fallen Light’, het licht (hoe ironisch). Deze ‘The Cold
In You’ verscheen recentelijk dan weer in een ep-versie als dubbele
12″, alsook met een paar extra tracks als volwaardig album op cd.
Het is deze laatste editie die het onderwerp van deze recensie
uitmaakt.

Zoals zovele albums begint ook dit exemplaar veelbelovend. De
openings- en titeltrack neigt naar het Massive Attack ten
tijde van ‘Mezzanine’, zonder daarom over te komen als
ongeïnspireerd plagiaat. Het wordt al meteen duidelijk dat wie van
diepe, zuivere bassen houdt hier aan het juiste adres is. Schrik
echter niet wanneer een baslijn half verdwijnt op kleinere
speakersets; uw uit de kluiten gewassen woofers zullen u
dan ook dankbaar zijn dat u hen dit ten voer geeft.

Opgefleurd door een in galm gedrenkte
portato piano, alsook een kapstok aan subtiele
percussie-elementen en weinig aandacht opeisende, doch sfeer
bepalende, synthesizerlijntjes, die allen tezamen het toneel vormen
voor een lichtjes zwoele, verleidelijke vrouwenstem, doet dit
nummer je snakken naar meer van dit lekkers. Spijtig genoeg
verschiet ook dit album, zoals zovelen, meteen zijn buskruit…

Wat opvalt is de esthetische perfectie van deze
plaat. Alle klankjes en bliepjes zijn tot in de puntjes
bijgeschaafd, de reverbs en delays zijn met een
chirurgische precisie afgeregeld, en het lijkt wel of de mix het
gevolg is van een optimalisatiestudie. Het gevolg is dat we
overblijven met een onmiskenbaar professioneel product dat met veel
vakkennis en oog voor detail in elkaar is gestoken, maar in al zijn
perfectie ook een soort van aseptische, voorspelbare saaiheid
uitstraalt. Waar zijn de kleine onvolmaaktheden? De verrassingen?
De omwentelingen? De afwijkingen van de rechte lijn? Kortom: waar
is het risico?

Frustrerend wordt het wanneer we merken dat een
nummer als ‘In The Twilight’ opent met een melodie om “u” tegen te
zeggen, en vanaf de eerste seconden doet watertanden naar een
climax waar je nog tegen je kleinkinderen over zult verhalen, om
uiteindelijk te moeten constateren dat er niets mee gedaan wordt.
Ook hier weer worden er wat sfeer elementen bijgehaald, vervolgens
weer weggehaald, dan terug bijgehaald,… U kent dat wel. Wederom
allemaal erg mooi gedaan, maar voor een nummer dat over de zes
minuten duurt, heb je het, eens het besef en bijhorende
ontgoocheling doordringen dat de oorspronkelijk opgeworpen hoop
nooit in vervulling zal gaan, na twee minuten al wel gehad.

Deze kritiek geldt eigenlijk voor elk nummer op
dit album. Ook de eerder aangehaalde titeltrack ontsnapt er niet
aan, maar in eerste instantie wordt dat niet per se als negatief
ervaren, omdat je je als luisteraar aan een zekere opbouw en
spanningsboog doorheen het album als geheel verwacht. Deze
elementen zijn dus spijtig genoeg volstrekt afwezig. Er is geen
opbouw of lijn, dit is gewoon een collectie losstaande nummers,
waarvan er bovendien geen enkel naar een hoogtepunt toewerkt, maar
die allemaal, in al hun esthetische perfectie, maar wat lomp voor
zich uit blijven staren.

Wat dan weer wel als positief bestempeld kan
worden, is het (zich overigens steeds zeldzamer voordoende) gebruik
van dynamiek. De momenten waarop een lang uitgesponnen intro
plotsklaps vervolledigd wordt met de nog mankerende elementen,
grotendeels bestaande uit de baslijn, op een manier die je het
gevoel geeft dat je overspoeld wordt door een hoge golf, vallen
best te pruimen. Ook het creëren van een soort van diepteveld door
bewust in te spelen op het contrast tussen klanken op de voorgrond
en het opvulsel daarrond, is erg geslaagd.

Dit album is duidelijk bedoeld voor de
dansvloer, eerder dan voor de woonkamer. Begeleid door een
kleurrijke en opzwepende belichting, in het gezelschap van in zweet
badende dansende lichamen, en een niet te versmaden dosis alcohol
(al willen we niemand op ideeën brengen), die allen gecombineerd
zorgen voor de nodige afleiding, zal deze muziek dan ook
ongetwijfeld meer tot de verbeelding spreken. Om in je eentje in
het donker met je koptelefoon stevig te gaan trippen is het echter
allemaal wat aan de magere, lege, en bij momenten ronduit saaie
kant.

http://soundcloud.com/phaeleh

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf × 1 =