Beuzak :: Homebrew

Net nu we het na acht jaar absoluut niet meer verwachtten, krijgen we dit: de min of meer glorieuze terugkeer van Pieter-Jan De Smet. In alle bescheidenheid, een beetje achteloos, maar nog altijd druipend van de klasse, en volledig Homebrew.

“Pieter-Jan De Smet is een Beuzak”, schreven we jaren geleden, maar dat die woorden ooit zo profetisch zouden zijn, dat hadden we nooit kunnen bevroeden. Want ja, Pieter-Jan De Smet ís Beuzak. Na PJDS een tweede naamswijziging op zoveel jaar. En ontgaat ons de goede zin daarvan, niet van dit plaatje: we hadden het talent van De Smet al veel te lang gemist.

‘t Is nu immers al zeventien jaar dat hij in het vak zit, en ondanks vier geweldige platen waar stuk voor stuk weinig op af te dingen was, heeft het voor de man nooit helemaal willen draaien. Op radiohits als “Fire” en “August” kun je even teren, maar toen aanvulling daarop ontbrak in het PJDS-tijdperk, bleven optredens schaars. De Smet deemsterde naar de achtergrond, waar hij muziek voor theater maakte, maar dus blijkbaar ook deze onverwachte plaat.

Homebrew draagt zijn titel niet toevallig: “written, performed, recorded and mixed by Pieter-Jan De Smet”, leest het cd-boekje trots. Geen Geoffrey Burton — nochtans eertijds levenslange kompaan –, laat staan Mirko Banovic of Frederik van den Berghe. Dit is as solo as solo can be. Niet dat het daarom een spaarzame, kale plaat geworden is. De Smet is nooit de man van de ‘minder is meer’-filosofie geweest, en dat is hier niet anders. Ook op zijn eentje durft de man stuurs rocken als in het naar Sukilove knipogende “My Soft Spoken Brother”. Subtiel groovend, met een heerlijk repititief riffje, is dan weer “Miss Amelia (Continental Drift)”, het soort net-niet-ballad dat De Smet al vaker maakte, en hier perfectioneert.

Dat de plaat ‘s nachts is opgenomen — als de kinderen naar bed zijn — is her en der duidelijk te horen. De jazzy parlando van “Points” ademt het donkere van een nachtelijke studio uit, en in “Good Days Are Bad Days” bevinden we ons plots in de nightclub van Gavin Fridays Shag Tobacco: een beetje groezelig, een beetje verlopen boudoir-chic, en een tikje dandy-esk. De Smet blijft een sterke zanger, die van veel markten thuis kan zijn, of het nu deze diepe, malicieuze zucht is, de croon van “Help Is On It’s Way” of de Scott Walker van “The Ship”, hij brengt het met evenveel kracht.

“Everyday I walk away/From things that make me want to stay/Honestly I don’t know what to do” — Homebrew begint niet vrolijk met “More Than This” maar wat een geweldig nummer: niet meer dan wat spaarzaam aangeslagen akkoorden, holle drums, en veel echo’s. En op het einde plots een verdwaalde piano om de algehele radeloosheid nog wat kracht bij te zetten. Straf, en een toonzetting van wat volgt.

Dat leidt in het eenvoudige “Concussion” — niet meer dan folky gitaar — tot zwartgallige mijmeringen genre “My sons playing guns on the stairs/I say go on and shoot me boys/It’s only your dad/When all they want for me, is to put my hands in the air”. Waarna de echte mokerslag volgt, met “The Hardest Part”: “We’ve had our time and time has run out/(…)/But the hardest part, is gonna be the little ones”. “Help Is On It’s Way” klinkt het daarna, meteen de afsluiter van de plaat, maar vrolijker wordt een mens er niet op.

En dus moeten er niet veel woorden meer aan worden vuilgemaakt. “Pieter-Jan De Smet aka PJDS heeft een nieuwe plaat gemaakt onder zijn echte naam Beuzak. Ze heet Homebrew en is verkrijgbaar op cd, downloadbaar via iTunes en andere kanalen en wordt binnenkort ook geperst op een ouderwetse elpee”, leest het promoblad. Meer zou u niet nodig moeten hebben om naar de winkel te spurten. En koop meteen ook zijn andere platen; ze zullen uw leven veranderen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

15 + acht =