DeVotchKa :: 100 Lovers

Joegen de beelden van een disfunctioneel gezin dat achter een
geel busje aan holde in ‘Little Miss Sunshine‘ nog
geen steekvlam van oprecht geluk door je lijf, dan zorgde de muziek
ongetwijfeld voor het vuur aan de lont. ‘How it Ends’ heette die
betoverende song en de band is DeVotchKa, een bont allegaartje dat
grossiert in een succulente bouillabaisse van americana en
latinpop. Met ‘A Mad
& Faithful Telling
‘ kruidde DeVotchKa hun smeltkroes nog
bij met meer Europese invloeden, maar ‘100 Lovers’ doet daar nog
een schepje bovenop. Een plaat lang vraagt de band ons ten dans, en
dat op een onmogelijk drielandenpunt tussen Europa, Zuid-Amerika en
de Arabische wereld. Het is er heerlijk vertoeven!

De filmscore van ‘Little Miss Sunshine’ legde dit viertal uit
Denver alvast geen windeieren. DeVotchKa trok de wereld rond,
opende zelfs voor Muse en kreeg de kans om
hun nieuwe plaat op te nemen in de woestijn van Arizona met de
producer van o.a. Calexico en Neko Case . Een
toepasselijkere locatie kon de band onmogelijk kiezen, want ook
muzikaal waart DeVotchKa rond in een weids niemandsland tussen
Mexico en de VS. Reken daar nog wat Europese folk en Arabische
melodieën bij en je krijgt een muzikale wereldreis zonder
weerga.

Luister maar naar ‘Bad Luck Heels’: die typische Radiohead-galm danst de
horizontale tango met slepende strijkers terwijl vurige
mariachi-trompetten de paardans naar het kookpunt leiden. Het is
slechts één van de vele cross-continentale kruisbestuivingen op
‘100 Lovers’. Ook op ‘Ruthless’ en ‘The Man from San Sebastian’ is
het namelijk heerlijk Corona én Budweiser hijsen. Tex-Mex,
indeed!

Wat ‘100 Lovers’ vooral onderscheidt van haar voorgangers is
echter niet het brede stijlenspectrum, maar de epische, weelderige
sound. Zo bloeit begintrack ‘The Alley’ gracieus open als een
woestijnroos onder impuls van spookachtig mooie strijkers en wordt
single ‘100 Other Lovers’ fraai omzoomd met speelse percussie, een
krolse piano en alweer die zwierige strijkers. Het is de perfecte
setting voor de slepende zanglijnen van Nick Urata die
meer dan ooit krassen in het hart trekt met z’n bezwerende
wolvengehuil. En hoewel het soms dansen is op een slappe koord,
slaagt DeVotchKa er wonderwel in om niet te vervallen in holle
bombast.

Die magie die als een aurora borealis over de plaat hangt, maakt
van ‘100 Lovers’ ook de meest filmische DeVotchKa-plaat tot op
heden. Op het ene moment dwaal je rond in het sprookjesuniversum
van Amélie
Poulain
om dan weer verloren te rijden langs ‘Mulholland Drive‘ in ‘All
the Sand in All the Sea’ (DeVotchKa als Lynchiaanse carnavalsstoet)
of te galopperen door een spaghettiwestern (‘Contrabanda’). Het
meest tot de verbeelding sprekende nummer is echter ‘The Common
Good’, een muzikaal sprookje van duizend-en-één-nacht dat
zijdezachte Arabische melodieën paart aan gitaren die schuren als
zand in een te strakke zwembroek.

Je merkt het: als DeVotchKa na ‘Little Miss Sunshine’ nog geen
belletje doet rinkelen, is het dringend tijd om daar verandering in
te brengen. De Amerikanen bouwen namelijk op kousenvoeten aan een
imponerende discografie en ‘100 Lovers’ is misschien wel hun beste
plaat tot op heden. Laat ze niet links liggen!

http://devotchka.net/

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negentien − achttien =