Devotchka

Dankzij hun plekje op de soundtrack van ‘Little Miss Sunshine’
heeft Devotchka een hele schare nieuwe fans weten aan te trekken,
waardoor de tickets voor hun gig in de ABClub geheel verdiend al
weken op voorhand de deur uit waren. Na enkele rondjes brandewijn
trokken we Brusselwaarts voor een avondje gypsy punk, ingezet door
– what’s in a name – Marino Punk. Deze
West-Vlaming heeft al sinds zijn zevende levensjaar een accordeon
rond zijn hals hangen en brengt, hoewel zijn uiterlijk een Sex
Pistols-adoratie lijkt bloot te leggen, hiermee traditionele
folkriedels ten berde. Bij momenten (de zelfgeschreven ode aan zijn
halve trouwboek ‘Debby’ of zijn interpretatie van het overbekende
‘Hava Nagila’ bijvoorbeeld) klinken deze zo authentiek dat je met
gesloten ogen een woest knetterend kampvuur in de buurt voelt. Naar
het einde van zijn setje toe vervaagde dit ingebeelde sfeertafereel
door een rockabilly-experimentje en de cirkusdans spijtig genoeg
tot de couleur locale van een Vlaamse pensenkermis. Toch, het bleef
intrigerend om de snelheid van ‘s mans vliegensvlugge
vingerbewegingen op de knoppenaccordeon waar te nemen en de sfeer
was er zonder twijfel ingebracht.

Op deze vonken werd bij de intrede van Devotchka
meteen olie gegoten want van bij de eerste seconden van deze gig
bevonden we ons temidden een laaiend enthousiast gezelschap.
Muzikaal zat dit gebeuren naar gewoonte van bij het begin juist: de
mooie, warme klanken met accenten van viool, cello en sousafoon en
die van pure emotie doordrongen stem die bij momenten heerlijk de
hoogte ingedreven wordt, zorgen steeds voor magie. Bij de aanvang
van de avond hadden we het gevoel dat Nick Urata nog een beetje
zijn podiumhouding aan het zoeken was, maar eens gevonden, kon
niets het feestje nog stoppen.
Samen met hun onmiskenbare muzikale talent blijft de authenticiteit
van Devotchka de grootste troef. Van feestelijke wervelwinden als
‘We’re Leaving’ en ‘Basso Profundo’ tot vurige serenades als het
prachtige ‘Commence City Sister’: deze gezangen lijken volstrekt
natuurlijk voortgevloeid uit de escapades van een rondtrekkende
zigeunercompagnie. Gooi daarbij de doortastende blik van Urata
wanneer hij zijn hart blootlegt en de kniebuigingen van Jeanie
Schroder wanneer zij in actie schiet met haar sprookjesachtig
verlichte sousafoon en het plaatje is compleet. Op zijn best klinkt
dit alles wanneer er een extra randje voorzien wordt met een
dreigende gitaarachtergrond, zoals op de magnifieke Velvet
Underground-cover ‘Venus In Furs’ of ‘The Enemy Guns’, sowieso een
van onze favorieten van op ‘How It Ends’.

Hier en daar flirtte Devotchka met een meer mainstream geluid,
minder geslaagd op een nogal bleek ‘Queen Of The Surface Streets’,
lolliger op ‘Transliterator’, dat door het pianowerk en het
lichtjes opgezwollen refrein een beetje aan een vrije versie van
Coldplay doet denken. Toch kon je moeilijk spreken van dieptepunten
in deze set, die constant aan energie bleef winnen om finaal te
exploderen in ‘Such A Lovely Thing’. Een kleine commerciële
doorbraak heeft gelukkig geen invloed gehad op de mooie uitstraling
van dit viertal; daardoor grijpt de verscheurende liefdeslyriek
recht naar je hart en slorpt het feestgedruis je stante pede op. Op
plaat zijn dit al mooie liedjes, maar eens te meer is bewezen dat
ze eens op het podium losgelaten nog zoveel indrukwekkender
worden.

A Mad & Faithfull Telling is nu beschikbaar via
ANTI.
Devotchka speelt op 6 juli op Rock Werchter.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 × 4 =