DeVotchKa :: 100 Lovers

DeVotchKa is terug. Van nooit weggeweest, eigenlijk. De band mag dan wel een constant hoog niveau aanhouden, om een of andere reden vliegt DeVotchKa niet zelden onder de radar. Gelukkig houdt 100 Lovers de luisteraar vlot bij de les.

Net zoals vriendschappen, ondanks goede voornemens en beste bedoelingen, soms uitdoven –het terugbellen/mailen wordt uitgesteld tot het punt gekomen is waarop het gênant wordt om nog te antwoorden, platen verdwijnen tijdens een opruimactie in de kast en komen daar niet meer uit — zo verdwijnen ook bands van de radar. Tot een toevallige ontmoeting plaatsvindt en het even snel bijpraten ontaardt in een nacht doorzakken, waarop een werk/schooldag geannuleerd moet worden en het gat dat jarenlang heeft liggen gapen in een klap dichtgegooid wordt. Met bands loopt het soms verrassend identiek.

Neem DeVotchKa. Met How It Ends bracht het viertal jàren geleden een album uit dat het een tijdlang tot persoonlijke favoriet schopte. Het viertal uit Colorado zorgde er bovendien voor dat Little Miss Sunshine kon rekenen op een puike soundtrack en met enkele gesmaakte concerten kon de band op heel wat goedkeuring rekenen. Tot het onmogelijke gebeurde. Andere platen kwamen binnen en het werk van DeVotchKa verdween uit het blikveld. Tot dat fatale punt komt waarop nieuwe releases zelfs niet meer opgemerkt worden en een band eigenlijk virtueel dood is.

Tot, in het geval van DeVotchKa, de video van “All The Sand In All The Sea” naar boven komt tijdens een rondje domweg YouTuben. Wat een nummer! Wat een beelden! Wat een band! En wat een schuldgevoel, ook. Voor het jarenlang geen oog hebben voor zoveel talent. Nu moet wel ter eigen verdediging aangevoerd worden dat DeVotchKa zichzelf met het van een heerlijke sturm & drang voorziene “All The Sand In All The Sea” overtroffen heeft. Het nummer steekt met kop en schouders boven de rest van het repertoire uit. Maar dat wil nog niet zeggen dat de band een lucky shot gescoord heeft. Integendeel.

100 Lovers is namelijk een plaat die er van begin tot einde staat, eentje waarmee de band je meeneemt op een nachtje doorzakken, waarbij extase en verdriet elkaar in ijltempo afwisselen en de stem van Nick Urata je langs een tragikomische rollercoaster op sleeptouw neemt.

Ondanks de concurrentie van schreeuwlelijke balkan- en gypsy- punkpopexploten die tegen het geluid van DeVotchKa durven aanschurken, neemt deze band nog steeds een unieke plaats in in het muzikale spectrum, zoals mag blijken uit “The Common Good”, waarin een viool voor droeve ondertoon zorgt, Urata wanhoop uit zijn strot perst, maar de stuwende drums de track toch een hoopvol trekje weten mee te geven.

Enig minpuntje dat te noteren valt, zijn de “Interludes” die om onduidelijke reden de plaat sieren, maar uiteindelijk blijkt dat slechts om amper een minuut verwarring te gaan, iets dat gauw vergeten is wanneer het marriachi-achtige “Bad Luck Heels” in goudgele gloed aangerold komt. Of wanneer de blazers en een scherpe gitaarrif in “Contrabanda” hun opwachting maken en de boel in vuur en vlam zetten.

Want de passie waardoor DeVotchKa ooit zo aan de borst gedrukt werd, is nog steeds aanwezig, mogelijk zo nu en dan zelfs groter dan ooit. De status van onmisbare bands zullen ze wellicht nooit weten te verwerven, maar feit is dat een DeVotchKa-plaat zo nu en dan zeker geen kwaad kan. Meer zelfs, de tijd was er rijp voor om het gezelschap eindelijk nog eens flink wat draaibeurten te gunnen.

DeVotchKa speelt op 21 juni in het voorprogramma van Primus in de AB.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × vijf =