Grails :: Deep Politics

Weinig bands leggen doorheen hun bestaan zulk een gevarieerd parcours af als de Amerikaanse instrumentale band Grails. De groep uit Portland debuteerde als een met volksmelodieën flirtende postrockband, maar schoof na twee platen en de verdwijning van violist Timothy Horner (de man verdween letterlijk na een Europese tournee) meer en meer op naar een ondefinieerbaar psychedelisch geluid (op hun website noemen ze het “Tibetan crime jazz”) vol pseudo-etnische melodielijnen en vreemde songstructuren.

Met hun nieuwste worp Deep Politics lijkt de band een evenwicht gevonden te hebben tussen het geluid van hun eerste twee platen The Burden Of Hope (2003) en Redlight (2004) en dat van recentere albums Burning Off Impurities (2007) en Doomsdayer’s Holiday (2008). Desondanks kan ook deze plaat, net als voorgaande platen van Grails in grote mate op zichzelf staan qua klank, met net genoeg raakvlakken met het verleden om vertrouwd aan te voelen, maar tegelijkertijd toch gekenmerkt door die typische sfeer van constante vernieuwing en experiment. Het album voelt ook nergens aan als een terugkeer naar bekend territorium, maar als een constante zoektocht naar nieuwe muzikale gronden waarbij de bagage van vroegere platen steeds in het achterhoofd wordt gehouden.

Grails is duidelijk een band waarvan de leden constant op zoek zijn naar nieuwe horizonten en dat is erg duidelijk op Deep Politics. Doorheen de acht nummers van de plaat worden talloze invloeden in de blender gegooid en toch weet de band de hele rit door een verrassende coherentie en een uitgesproken groepsgeluid aan de dag te leggen, onder meer doordat de verschillende bandleden vaak meerdere instrumenten in wisselende bezetting bespelen zonder dat een bepaald lid daarbij het voortouw neemt. Vanaf opener “Future Primitive” weten ze dan ook de luisteraar met een beetje open mind volledig mee te sleuren in de galmende klankenwereld van Grails.

Opvallend is dat Grails op Deep Politics bij momenten ronduit catchy en toegankelijk klinkt, in zekere mate in tegenstelling tot de eerder vage en hermetische geluidsvorming van voorganger Doomsdayer’s Holiday. De gitaarmelodie aan het begin van “Almost Grew My Hair” is bijvoorbeeld een folky tierlantijntje dat zich reeds na één luisterbeurt rotsvast in het geheugen nestelt, en bovendien ook doorheen de acht minuten die het nummer telt op inventieve wijze steeds opnieuw geïnterpreteerd en gearrangeerd wordt. Er wordt ook erg veel inspiratie gehaald uit de muziek van Pink Floyd (zo ongeveer de periode tussen Meddle en Animals), zoals in “I Led Three Lives” waarvan de hoofdriff zonder problemen op Animals had kunnen staan en het eindstuk haast weggelopen lijkt uit “Echoes”.

Zelfs invloeden die velen als kitsch zouden afdoen worden hier zonder gène gebruikt, zo bijvoorbeeld in de korte sfeervolle track “Daughters Of Bilitis” waarin we flirts met zwoele porno groove uit de jaren zeventig horen opduiken. Ook opvallend is hoe lieflijke en dreigende sferen erg vaak aan elkaar gekoppeld worden zonder dat het ooit gaat wringen of echt weird wordt. Titeltrack “Deep Politics” wordt bijvoorbeeld aangedreven door een prachtig pianothema, maar wordt gekoppeld aan donkere bassen en zware drums, wat voor een bevreemdende maar wel erg geslaagde sfeer zorgt.

Het prijsbeest van de plaat is wellicht afsluiter “Deep Snow” dat zoveel ideeën in zich herbergt dat mindere bands er een halve plaat mee zouden kunnen vullen. In de opbouw van de track laat Grails horen dat ze niet voor een gat te vangen zijn en steeds proberen om een nummer te laten vloeien op een wijze die de luisteraar telkens weer uitdaagt en conventies in postrock en psych rock tot zelfs pop, folk en ettelijke andere genres in vraag stelt. Na de laatste echoënde pianoakkoorden laat Deep Politics de luisteraar die zich heeft laten meevoeren in haar klankenwereld dan ook achter met een bijzonder gevoel van voldoening zoals maar weinig platen dat kunnen.

Hoewel Grails totnogtoe nog geen enkele slechte of zelfs middelmatige plaat heeft gemaakt, zou het wel eens goed kunnen dat Deep Politics een voorlopig hoogtepunt in hun carrière is, en zonder twijfel een vroeg hoogtepunt van het nieuwe jaar. Deep Politics is vooral een plaat die aantoont dat Grails een van de meest interessante bands in de hedendaagse muziekscene is, en bovendien een die na een kleine tien jaar nog lang niet uitverteld is.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × 3 =