Wat krijg je als een stel wetenschappers uit de verre toekomst het DNA van The Beatles, The Beach Boys en nog wat andere hippe bands uit de jaren ’60 klonen, kruisen en terugflitsen naar de vroege 21e eeuw? Wij vermoeden de bastaardtweeling Pascal Deweze/Tim Vanhamel. Gelukkig blijkt Broken Glass Heroes meer dan een uit de hand gelopen experiment te zijn.
Wie dacht dat de makers van het absurde "Benidorm Bastards" hun platenkast hadden omver geduwd en er een obscuur groepje uit de jaren ’60 hadden uit gepikt om als soundtrack te dienen, mag op onze vergiffenis rekenen. Deweze en Vanhamel lijken kosten noch moeite te hebben gespaard om voor de reeks elk detail van de sound van de sixties opnieuw tot leven te wekken, tot de geur van wierook toe op het oosters getinte "Oh My Love".
Met een plaat die werd opgevat als een eerbetoon aan de sixties, een Beatles-connaisseur als Pascal Deweze in de rangen en een groepsnaam die een serieus vette knipoog geeft richting John Lennon (Broken Glass Heroes, Working Class Heroes… heeft u ’m?), is het niet verwonderlijk dat er haast om elke hoek een referentie aanThe Beatles opduikt. "Oh My Love", "It Won’t Be Much Longer" en "Winter Of Love"… stuk voor stuk zijn het geniaal genetisch gemanipuleerde stukjes restafval van de witte. Om maar te zeggen dat als iemand Paul McCartney in het oor zou fluisteren dat hij heus ook zonder John en George een nieuwe Beatles-plaat zou kunnen maken — alsof hij zelf nooit met die gedachte heeft gespeeld! — dat die onverlaat dan ook de namen van Deweze en Vanhamel laat vallen. Het project zou er niet minder godslasterlijk op worden, maar het zou misschien nog enigszins aanhoorbaar zijn.
We zouden het duo echter onrecht aandoen door te zeggen dat ze alleen bij The Beatles leentje buur hebben gespeeld. Voor "I Don’t Deserve This Feeling" lijken ze Brian Wilsons blauwdruk voor Pet Sounds te hebben geleend. Ook elders weet Broken Glass Heroes net zoals The Beach Boys zon, zee en strand in een popsong van drie minuten te vangen. Bij "Let’s Not Fall Apart" zien we onszelf langs de kust cruisen. Dat dat in België noodgedwongen met een gocart zal moeten gebeuren kan met dit op de koptelefoon de pret niet bederven.
Verder lijkt "As I Walk" nog een verloren gewaande archiefopname van een weed rokende Roy Orbison, had "It Won’t Be Much Longer" net zo goed van Dylan & The Band kunnen zijn als van The Beatles, en waren op "These Grounds" de geesten van Neil Young en zijn Buffalo Springfield rond.
Is Grandchildren Of The Revolution dan niet meer geworden dan een op muziek gezette Oor-encyclopedie? Het zou nogal lullig zijn om van een plaat die werd opgevat als ode aan de jaren zestig te zeggen dat die originaliteit mist. Maar de gitaartjes, backing vocals en alle andere details zijn zo verdomd vernuftig en met zoveel liefde in elkaar zijn gestoken, dat Deweze en Vanhamel Grandchildren Of The Revolution moeiteloos weten te verheffen boven het moeras van de pastiche. Bovendien is het zelfs met een vergrootglas vruchteloos zoeken naar een zwak nummer en is het een kleine tour de force dat zelfs met een tracklist die lustig heen en weer springt van losgeslagen surfpop ("Poor Little Rich Girl") naar rammelende garagerock ("I Don’t Need A Woman"), van moody psychedelica ("U Becomes U") naar onbezonnen country ("It Won’t Be Much Longer") Grandchildren Of The Revolution niet als een hoop lompen aan elkaar hangt.
Pascal Deweze en Tim Vanhamel maken er een sport van om geen twee platen na elkaar met dezelfde groep te maken, maar toch hopen we dat Broken Glass Heroes het niet bij een enkele langspeler zal houden.
