Universal, 2010.
Klaxons, u kent hen nog wel. In 2007 bracht dit Britse trio haar
debuutplaat ‘Myths of the Near
Future‘ op de markt, een album dat door menig radiostation werd
grijsgedraaid. Het gevolg was een regelrechte hype die zelfs leidde
tot een invitatie voor I Love Techno, niet meteen de plaats waar de
(zelfomschreven) ‘nu-rave’ van Klaxons thuishoort, ondanks de vele
elektronica-elementen die eigen is aan hun
indiediscopopmuziek.
Sindsdien is het nogal stil geweest rond de band. Nu
bewijzen Jamie Reynolds en de zijnen dat dit slechts stilte voor de
storm was, namelijk het uitbrengen van ‘Surfing the Void’. Men
spreekt vaak over het album na de debuutplaat als ‘de moeilijke
tweede’. Misschien kan dat wel als reden dienen waarom de band drie
jaar de tijd nam voordat ze hun jongste telg op de wereld
loslieten.
In maart 2009 had de band namelijk al een prototype van ‘Surfing
the Void’ klaar, dat dan ’te experimenteel’ bevonden werd.
Anderhalf jaar nadien is het eindelijk zover. Bezonnen is de plaat
alleszins. Of zich dat automatisch vertaalt naar een
kwaliteitsvolle muzikale ‘heronderdompeling’ in de wereld van
nu-rave, is maar de vraag.
Laten we maar meteen met de deur in huis vallen: ‘Surfing the Void’
is geen waardige opvolger voor het wonderlijke ‘Myths of the Near
Future’. “Celestial catastrophe” zingen Reynolds en co.
zelf in ‘Extra Astronomical’. Zo is het inderdaad te beschrijven.
Klaxons heeft met dit album als opzet zichzelf naar de sterren te
dwingen, maar niet iedereen die hemelse ambities koestert, kan deze
goed en wel vervullen. Psychedelica was het vooropgestelde doel in
maart 2009, helaas mislukt Klaxons grandioos in zijn opzet.
Neem nu de opener (en meteen ook eerste single) van ‘Surfing the
Void’. ‘Echoes’ doet qua naam enorm terugdenken aan de gelijknamige
Pink Floyd-hit uit ‘Meddle’. Houdt dat dan ook in dat Klaxons
eenzelfde niveau in muzikale improvisatie bereikt als de pioniers
van de psychedelica? Allerminst. ‘Echoes’ is een catchy popnummer
dat het op de radio vast niet slecht zal doen. Maar eerlijk, er
wordt meer verwacht van dit trio. Meer dan je gemiddelde britpop is
‘Echoes’ niet.
Tweede nummer in de rij ‘The Same Space’ kan helaas geen soelaas
bieden. We horen een ietwat vreemde samenzang en naar het einde toe
wordt de boel wat levendiger gemaakt met catchy gitaardreunen, maar
meer is er niet. Aan het einde van de eerste minuut van ‘Surfing
the Void’ horen we dan toch van dat aanstekelijke
Klaxons-geschreeuw. Gaat het album dan toch de goede richting op
met zijn titeltrack?
‘Valley of the Calm Trees’ is dromerig en toont de verwoede poging
van Klaxons om popmuziek met lsd-invloeden te produceren. “Down
in the valley the calm trees are swaying in time/We can’t avert our
eyes”. Met liedjes als deze wordt geen rave gehouden, zoveel
is zeker. ‘Valley of the Calm Trees’ is echter inderdaad te
calm om ons in vervoering te brengen. Enkel de
geluidsexplosie naar het einde toe bekoort ons min of meer.
‘Venusia’ is eveneens een gemiddeld poppy elektrodeuntje.
Veel inspiratie vinden we dan ook niet in de lyrics:
“Venusia/Peculiar/You make so much sense to me”. Op het
einde horen we een ongelooflijk monotoon “Take me by the
hand”, alsof ze hun fans smeken hun handje alsnog vast te
houden, na de drakerige eerste helft van hun nieuwste album. Na een
klein half uur luisteren betrap ik mezelf op een geeuw. Is er dan
geen enkele positieve kritiek aan ‘Surfing the Void’ toe te
kennen?
‘Flashover’ dan maar, het vroegtijdig gelekte nummer dat bijwijlen
doet denken aan ‘Four Horsemen of 2012’ en dus een enkel
lichtpuntje vormt. “Here comes the flashover”, het is
haast dreigend. Het nummer kent een rustige, bezonnen climax, om
daarna opnieuw de dreigende draad op te pikken. Voorlaatste track
‘Future Memories’ is dan ook een verdienstelijke poging om het
lichtpuntje uit ‘Flashover’ verder te zetten. Het vormt zelfs een
klein hoogtepunt, al blijft de dansbaarheid waar Klaxons zo bekend
om was volledig uit.
Zoals gezegd, houdt geen enkel nummer op ‘Surfing The Void’ stand
als je het vergelijkt met Klaxons’ debuut. Datzelfde geldt ook voor
chaotische slotnoot ‘Cypherspeed’, dat de plaat in een esthetische
dreiging laat eindigen.
Een teleurstellende ‘moeilijke tweede’ is het geworden, een flets
afkooksel van wat eens één van de grootste beloftes in muziekland
was. Van hun bekende nu-ravegeluid schiet nagenoeg niets meer over,
dank u, producer Ross Robinson. Betreurenswaardig op zijn minst.
Laat ons hopen dat ‘Surfing the Void’ slechts een dwaalspoor bleek,
en dat Klaxons naar de toekomst toe hun belofte alsnog weet waar te
maken.
