De verwachtingen waren zo laag dat we gewoonweg hoopten een glimp van Keira Knightley op te vangen. Dat het liefje van Klaxons-toetsenist James Righton een dag in ons land vertoefde, waren we na drie nummers echter alweer vergeten. Klaxons kreeg het onmogelijke voor mekaar: verdomd efficiënt regen ze de ene dansbare song na de andere aan elkaar. Zélfs de platte drek van Surfing The Void ging verrassend vlot binnen. Zat er soms iets in onze drank?
De heren van Klaxons hebben naar eigen zeggen de verboden middelen opgeborgen na het succes van debuut Myths Of The Near Future. De dancepunk kreeg al snel de term new rave opgeplakt, oftewel raveteef 2.0. Achteraf bekeken ging het slechts om een lachwekkende hype die tussentijds negatieve gevolgen had voor het muzieklandschap. Plots kocht elke beginnende band een synthesizer en trokken ze allemaal naar de hipste kledingzaak om een extravagante, doch hippe outfit bij elkaar te kopen. Anno 2011 zijn bands als Shitdisco, Hadouken! of Does It Offend You, Yeah? compleet van de aardbol verdwenen. Enkel Klaxons haalde heelhuids de finish.
Zodra het viertal de planken betreedt, merken we al snel dat er veel veranderd is. Er worden geen noten meer gemist, noch uitbundig gedanst. Saai? Neen, integendeel. Plots komt een song als “As Above, So Below” tot zijn recht, en blijkt de elektronische galm van “Echoes” helemaal niet onverdraagbaar te zijn. James Righton staart in het oneindige, terwijl hij met loeiende sirenes “Atlantis To Interzone” inleidt. Het teken om alle zorgen van ons af te werpen en de moshpit in te duiken. Ook op dat vlak is het verschil met vroeger onoverbrugbaar geworden; wie vroeger als een gek tekeer ging op “Magic”, verliet met een gebroken neus en drie tanden minder de zaal. In de Club Circuit Marquee blijft iedereen er bescheiden bij.
De songs van het recente Surfing The Void halen live het niveau van de Belgische eerste klasse, daar waar “Golden Skans” de winnaar van de Champions League is. “Flashover” vuurt met een ruige bas het grote geschut af, en teert op onstuimige drums die de tent trachten wakker te schudden. Een ravage wordt het net niet, want Klaxons kleurt verbazingwekkend op zorgvuldige wijze binnen de lijntjes. Twee jaar geleden zou “Gravity’s Rainbow” verdrinken in een kattenvalse samenzang, tegenwoordig zijn Jamie Reynolds en James Righton aardig op elkaar ingespeeld.
Perfect is het nog lang niet, maar Klaxons weet ondertussen al drie vierde van de set een feestje te bouwen. Ze vinden eindelijk een evenwicht tussen Reynolds’ roekeloze baslijnen en de leidende elektronica, zonder overmoedig te worden. Een jaar na de release van Surfing The Void kan eindelijk gezegd worden dat Klaxons intussen een stabiele popband is geworden. De lat voor een nieuwe killerplaat is alvast gelegd. Laat maar komen.
