Van rockband steeds meer evolueren naar dance-act: Soulwax deed het hen voor. En jammer genoeg ook een stuk beter.
2007 was hun jaar, steil omhoog gehypet door het Britse muziekblad NME: bricoleurs van een vreemdsoortige mythologie op hun debuutplaat Myths Of The Near Future, plotsklaps pioniers van het boven de doopvont gehouden nu-rave — een halve subcultuur die in onze encyclopedie doorverwijst naar de lemma’s dansen en glowstick — en de wereld aan hun voeten na het winnen van de Mercury Prize voor beste Britse album. Maar helaas: nu-rave bleek slechts een kort leven beschoren en Klaxons mocht al snel op zoek naar een nieuwe identiteit. Tweede plaat Surfing The Void leed echter onder een chronisch tekort aan een toptrack als “Gravity’s Rainbow” of “Golden Skans” en aan die nieuwe smoel bleek nog wel wat werk te zijn.
Wat duidelijk is: als nu-rave de synbiose van krautrock, trance en dance voorstelde, dan heeft Klaxons die laatste component steeds meer op de voorgrond laten treden. Love Frequency is een plaat die ondubbelzinnig mikt op de dansvloer — zo ondubbelzinnig dat het doorzichtig en voorspelbaar wordt. In de eerste zeven van in totaal elf nummers worden de BPMs ongenadig door je strot geramd, maar veel inhoud zit er niet in die verpakking. Weg met de hooks, weg met opbouw — beats zijn de plat du jour en wie iets anders vraagt, is eraan voor de moeite.
Inwisselbaar, dat is het woord dat een keer of zeven in ons notitieboekje genoteerd staat. “New Reality”, “Invisible Forces”, “Rhythm Of Life”, “Show Me A Miracle” (sommige grappen schrijven zichzelf): het zal allemaal wel goed bedoeld zijn, maar wat een platte prut zeg. Tot de nok volgestouwd met elektronische drums en synths, nuanceloos, overgeproducet. En overal datzelfde truukje: halverwege het nummer de beats en synths inhouden, de vocals track drie lijnen op zijn eentje laten lopen, op de achtergrond versnelt een drumcomputer, waarna de beats weer invallen — dit keer een tikkeltje harder dan voorheen. Voor een niet zo goed verborgen variatie, zie “Out of The Dark” — niet helemaal verdiensteloos, met dank aan de subtiele funkaccenten — of “Atom To Atom”, waarin Klaxons vergaten dat je voor een climax ook een weg naar boven nodig hebt.
’t Is niet voortdurend huilen met de pet op. “There Is No Other Time” is voor Klaxons wat “D.A.N.C.E.” voor Justice was, “Children Of The Sun” opent met oosters gejengel dat Myths Of The Near Future even terug voor de geest roept en aan het eind van de plaat zorgen de bedachtzamere tracks “Liquid Light” en “The Dreamers” voor wat welkome nuance. Maar daartussen is het armoe troef. “We’re the masters of distraction/In a time of hyperaction” klinkt het hol in “New Reality”. Er staat meer wijsheid op het gemiddelde bierviltje.
Het overgrote deel van dit “Love Frequency” is zo triviaal en ongeïnspireerd dat je als luisteraar vooral je schouders ophaalt. Zelden goed genoeg om enthousiast te worden, zelden slecht genoeg om je op te winden. Laat het een waarschuwing zijn voor een band als Justice: de weg richting irrelevantie kan opeens heel snel voor je opdoemen. Klaxons moet dringend uit een ander vaatje gaan tappen.
