Een halve minuut ver in openingstrack "Echoes" weerklinkt voor het eerst op Surfing The Void de stem van Klaxonszanger Jamie Reynolds. Even is het schrikken en lijkt het alsof hij per ongeluk een afleggertje van MGMT aan het inzingen is.
Klaxons heeft een lange weg afgelegd. Bijna vier jaar geleden werd het gezelschap doodgeknuffeld door de Britse pers, waarna de band een tijdlang in een staat van genade verkeerde. En de excessen de kop opstaken. Het concert dat de band in 2007 op Rock Werchter gaf, kende een piekmoment toen Reynolds, naast het drumstel van Steffan Halperin, de voor het concert geconsumeerde biertjes opnieuw prijsgaf. Niet veel later werd de band backstage opgemerkt terwijl de leden strompelend hun weg zochten van de marquee naar het artiestendorp met een nieuwe lading halve liters in de hand.
Ondanks de laveloze toestand, was dat concert best indrukwekkend, wat helaas niet gezegd kon worden van de passage die de band vorig jaar maakte op Pukkelpop. Een groot deel van het publiek leek er zelfs geen flauw benul te hebben waarom hij dat groepje ook alweer moest kennen.
Over & out voor de Klaxons, hebben we lang gedacht. Zeker toen het bericht kwam dat de band de Zuid-Amerikaanse jungle ingetrokken was op zoek naar ayahuasca, een plant waarvan gezegd wordt dat hij voor een verruiming van het bewustzijn zou zorgen en die gesmaakt werd door beat poets als Allen Ginsberg en William S. Burroughs.
Maar kijk, ondanks de inname van snoepgoed dat God en het wetboek verboden hebben, is Klaxons er in geslaagd een min of meer waardige opvolger te maken voor het fel gelauwerde debuut. Min of meer, omdat — achteraf gezien — die eerste plaat nu ook niet onmiddellijk een klassieker was. En net zo goed omdat Surfing The Void best een aardige plaat is, maar evenmin het meesterwerk dat je zou verwachten van een band waar zo vaak zo veel rond te doen is geweest.
Neem "The Same Space": een mooi stukje psychedelica waarop het heerlijk heen en weer wiegen is, maar een nummer later, in de titeltrack, krijgt dat wiegen al redelijk wat manische trekjes door de chaotische inslag van de song. En dat is een beetje de ziekte van deze plaat: Klaxons slingert tussen mooie melodieën en baldadige uithalen. Als dat is wat moet doorgaan voor nu rave, een genre waarvan we het bestaan altijd in twijfel getrokken hebben, dan zien we geen grote toekomst weggelegd voor deze vorm van raven.
Het is maar de vraag of de blieps, donkere baslijnen en zweverige backingvocals van een "Valley Of The Calm Trees" voor de eeuwigheid bedoeld zijn. Dit is eerder een muzikale one night stand: leuk, maar niets om langdurig van in de wolken te zijn. Klaxons hebben het geluk dat ze een aanvaardbare plaat gemaakt hebben. En ja, daar vallen leuke momenten op te beleven, maar voorlopig speelt de band nog steeds niet mee met de grote jongens.
