Shearwater :: The Golden Archipelago

Matador, 2010.

Met ‘The Golden Archipelago’ levert ornitholoog Jonathan Meiburg het
derde deel af van een drieluik over de invloed van de mens op de
natuur. En omdat de vorige delen van deze muzikale triptiek diep
indruk maakten op ons, zaten wij al een tijdje watertandend te
wachten op het vervolg, lichtjes vrezend dat die hoge standaard
niet aangehouden zou kunnen worden. Maar dat was uiteraard buiten
de interne kwaliteitszorg van Meiburg zelf gerekend.

Deze zesde plaat – waarop het eilandleven centraal staat – klinkt
niet drastisch anders, maar hier en daar worden wel nieuwe accenten
gelegd. Het lijkt alsof de songs nu meer zelfstandig kunnen
overleven, hoewel we adviseren om deze trip als één geheel uit te
zitten om zo de reis tussen de Falklands, Madagascar en het atol
Bikini ten volle te kunnen waarderen.

Daarnaast horen we ook iets meer uitbundigheid – niet dat we meteen
op de tafel stonden te dansen, daarvoor hebben we net te veel
hoogtevrees – en wat minder intimistische momenten. Minder ‘Spirit
of Eden’ dus én meer (symfonische) rock dus. Zo horen we hier en
daar zelfs echo’s van iconen als Pink Floyd en dankzij de stem van
Meiburg moesten we zelfs af en toe denken aan Marillion,
bijvoorbeeld in de track ‘Uniforms’.

Openingsnummer ‘Meridian’, voorafgegaan door het volkslied van de
Bikini Atol, en de single ‘Black Water’, met zijn heerlijke
pianopercussie, zijn songs die eerder de uitgesproken vrijheid van
het eilandgevoel beschrijven dan de intieme romantiek die men er
zich veel te vaak bij voorstelt. Het zijn bruggen die gebouwd
worden tussen de verschillende archipels en liever het ruime sop
kiezen, dan zich in te graven in het mulle zand van een verlaten
strand. Sterke songs dus die gerust een stevige storm op zee kunnen
weerstaan.

Het dichtst dat Shearwater bij de
toegankelijke popsong komt, is in het daarom niet minder heerlijke
‘Runners of The Sun’. Het is een mooi staaltje van kunnen waarin
zowel eb als vloed over ons heen laten komen zonder dat we vrezen
om kopje onder te gaan. In het evenzeer zeer te pruimen ‘Corridors’
laat Meiburg zijn woede de vrije loop alsof hij hier een
stammenoorlog in de kiem wil smoren, en als we de percussie mogen
geloven, vrezen we dat de overwinning niet onmiddellijk voor morgen
zal zijn.

Gelukkig zijn er altijd nog de vertrouwde warme klanken van songs
als ‘God Made Me’ waarin de typische stil/luid,
donker/stil-tegenstelling voor dat beetje meer reliëf weet te
zorgen. Ook ‘Hidden Lakes’ zal ondanks zijn dreigende toon eerder
aanvoelen als een fijn thuiskomen dan als een verblijf in het
onbekende. ‘An Insular Life’ weet dan weer de juiste sfeer op te
roepen om de rijke onderwaterwereld van de oceaan te ontdekken. En
zo heeft elke song op ‘The Golden Archipelago’ voldoende
bestaansreden en overtuigingskracht om dit album aan te
bevelen!

‘The Golden Archipelago’ is volgens ons een toegankelijker album
dan de twee vorige meesterwerkjes van Shearwater, maar als geheel
moet het wel nipt de duimen leggen voor zijn voorgangers. Niet dat
dat in het geval van Jonathan Meiburg synoniem staat voor een
miskleun. Dit album is niet meer en niet minder het zoveelste
bewijs dat Shearwater een supergroep is die garant staat voor
uiterst degelijke albums en die we na elk album meer aan onze borst
wensen te drukken.

www.shearwatermusic.com
www.myspace.com/shearwater

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × 1 =