The Bear That Wasn’t :: And So It Is Morning Dew

Nu de Belg meer dan ooit oor heeft voor gefluisterde zielenroerselen, trekt ook The Bear That Wasn’t, in de slipstream van Isbells, een blik fluisterliedjes van eigen bodem open. Debuutplaat And So It Is Morning Dew is een onvervalste ode aan verhaaltjes voor het slapengaan.

Nils Verresen vertrok op 2 oktober 2009 per fiets voor een één jaar durend logeerpartijtje bij 365 vrienden en vreemden, op zoek naar eerlijkheid en kleine en grote waarheden. And So It Is Morning Dew doet vermoeden dat The Bear die voor zijn tocht ook al gevonden had. Met twaalf al fluisterend voorgelezen liedjes, gecamoufleerd als één lang sprookje, blijkt dat hij zijn aan een kinderboek van Frank Tashlin ontleende naam absoluut niet gestolen heeft.

Deze kinderlijke factor — en dat bedoelen we verre van negatief — loopt als een rode draad doorheen het debuut van The Bear That Wasn’t. Van het fijne artwork van zus Karen tot verhalende songtitels als "The Little Witch And The Brave Boy Are Going To Venus" of "The Exciting Adventures Of A Bad Bet, A Bad Alliteration And Mister Consequence". En dan zwijgen we nog over "Ballad Of Two Raindrops", of hoe twee regendruppels elkaar terugvinden, in een waas van metaforen en het meest vrolijke wijsje op de hele plaat.

Met het fragiele "Fizzy Good (Make Feel Nice)", dat een hartverscheurend eerlijk troostlied van de bovenste plank is ("Don’t let anybody love you / ’cause you’re better off being a child"), bewijst The Bear dat de vaak gehoorde vergelijkingen met Tom McRae en Sufjan Stevens niet uit de lucht gegrepen zijn. Tegelijk toont hij zich ook een singer-songwriter met bakken potentieel, die op tekstueel vlak bij momenten doet denken aan de poëzie van Ben Gibbards Death Cab For Cutie.

Waar "They Are The Donutpeople" en "The Rain Is A-Comin’" dan weer iets minder weten te boeien, bevatten "Headphones" en eerste single van de plaat "Sour Apple" — misschien net iétsje te bewasemd door grote voorbeeld Elliott Smith? — beide hitjespotentieel. Maar het gros van de songs op And So It Is Morning Dew weet erg te behagen en zal in de nachtelijke uren van Duyster zijn natuurlijke habitat herkennen.

And So It Is Morning Dew maakt met een dozijn slaapwelliedjes, songteksten vol kinderlijk naïeve waarheden, fijne backing vocals en een fris strijkkwartet — zeiden we al dat de fijne arrangementen een pluim verdienen? — van The Bear That Wasn’t misschien niet vanaf de eerste keer, maar na verschillende luisterbeurten absoluut een vaste bewoner van uw platenspeler. Met nog zes maanden rondtrekken voor de boeg — een spoedcursus levenservaring — en enkele jaren groeimarge in het verschiet, zou The Bear wel eens kunnen uitgroeien tot een blijver die het niet meer van one night stands moet hebben. Bij ons mag ie alvast langer blijven plakken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee + 18 =