De transformatie is compleet. Geen sereen landschap meer op de hoes, zelfs geen verwrongen dierenkop zoals op voorganger Animal Joy. Wel op de voorkant van Jet Plane And Oxbow: een koele neonconstructie tegen een zwarte achtergrond. Shearwater heeft de natuur en alle folketiketten definitief vaarwel gezegd. Eindelijk.
Meer dan een brute ommekeer is hun negende plaat de zoveelste stap vooruit, waarna je je omdraait en beseft wat voor weg er is afgelegd. De ingetogen folk van debuut The Dissolving Room werd de theatrale, dramatische folk van de Eilandtrilogie Palo Santo, Rook en The Golden Archipelago. En nu staan we alweer verder.
Wat op Animal Joy al een stevige aanzet kreeg, is nu bezegeld: Shearwater is officieel een rockband geworden. Weliswaar een moeilijke, dwarse artrockband, maar toch: rock. Zoals in “Quiet Americans”, een klets om de oren van de zwijgende meerderheid, waarbij het moeilijk is niet aan David Bowie te denken. Het is dan ook diens Scary Monsters (And Super Creeps) dat mee het geluid van de plaat mocht bepalen: elektronisch maar nog niet mechanisch, zoals dat met die vroege synths ging. Al valt het met al die snufjes nog mee. De groep hanteert nog steeds een erg organisch klankbeeld, waar hoogstens op de achtergrond of in de randjes eens een speeltje meedraait.
Wat er al een tijdje in zat, komt er echter eindelijk uit: live had Jonathan Meiburg zich al langer ontpopt tot energieke rocker, maar hier voel je dat hij bevrijd is van wat het ook was dat hem beteugelde. Check het galopperende “A Long Time Away” en het naar het brute van Warsaw (die baslijn!) neigende “Filaments”.
Vreest overigens niet, gij liefhebbers van het ingetogen lied. Er wordt nog steeds gas teruggenomen, en dan komen we op bekender terrein. Het kabbelende “Backchannels”, het gedreven “Only Child”, het elegische “Wildlife In America”, … Het is Shearwater zoals we het van oudere platen kennen, maar ook hier: visceraler, rauwer, directer.
Is Jet Plane And Oxbow meteen ook Shearwaters beste? Neen,dat blijft het Scott Walker naar de kroon stekende The Golden Archipelago.Daarvoor worden in “Glass Bones” en “Pale Kings” de al te typische Shearwater-riedels een keert teveel herbezocht. Het mag dan met meer punch zijn, als we zo hard aan oudere songs als “Animal Life” en “Yearlings” moeten denken, wil dat zeggen dat Meiburg toch iets kritischer mag zijn op zichzelf. Maar verder hopen we vooral dat deze bevrijding hem deugd heeft gedaan, en tot nog veel spannende platen mag leiden.
Shearwater speelt op 14 februari in de Botanique in Brussel.
