Een Morrissey die goed in zijn vel zit, is een Morrissey die cd’s schijt. Vijf jaar na zijn comeback staat de teller op drie studioalbums en een livealbum, met Swords komt daar nu ook nog eens een verzameling B-kantjes bij. Essentieel is het allemaal niet, maar we telden toch een paar fijne aanvullingen aan de catalogus.
Even een open deur intrappen? Morrissey is een nostalgicus. Een grote. En dus kan het niet anders of hij moet zowat the last man standing zijn als het gaat om het in ere houden van de nobele traditie der B-kantjes. Die vluchtweg, die creatieve pechstrook, dat ballingschap voor alle mogelijke experimenten die een album niet waard zijn, leveren immers af en toe ook regelrechte pareltjes op. We moeten niet eens zo ver teruggaan, denken we gewoon maar aan het tweespan "The Living Dead"-"Dark Star" dat Stay Together van Suede zo’n essentiële aankoop maakte.
Bevat Swords van dat soort blinkend spul? Neen. Morrissey’s comebackperiode is niet van zijn slechtste, maar de hoogdagen van Viva Hate en Vauxhall And I liggen ook alweer even achter ons. Net zo vaak als de man hier nog eens sterk uithaalt, passeert hij kansloos onder de lat. Met als dieptepunt: het verschrikkelijke, ijl gezongen "Sweety Pie". Al maakt het hysterische gejodel in de finale van "Christian Dior" meteen ook een goeie kanshebber.
En zo zijn er genoeg: "Munich Air Disaster 1958", "It’s Hard To Walk Tall When You’re Small" en "My Dearest Love"; allemaal nummers die best zo snel mogelijk worden vergeten, begraven ergens in een uithoekje van de discografie. En die ook niet per se Swords, toch een kloeke achttien nummers lang, hadden moeten halen. Laten we het maar liever over de hoogtepunten hebben. Genoeg daarvan ook, immers.
Neem nu "The Never-Played Symphonies": perfecte Morrisseytitel, waarin de zanger voor een keertje ingehouden van op zijn doodsbed zijn leven overschouwt. "All I can see are the never-laid (that’s the never-played symphonies): you were one, you meant to be one". Nog knapper is de dramatische sleper "Teenage Dad On His Estate", een brute verdediging van de kleine knoeier: "you chase in the rat race/and you always feel so hollow/(…)/And still you look down on the teenage dad on his estate/he’s happy – so leave him alone".
Nog zo’n lekker dramatische: "Friday Mourning", dat lekker zwierige strijkers van doen heeft. Want dat valt op: als Morrissey op Swords begint te rocken, zit het tegen. Het zoutloze "Children In Pieces" is op dat vlak genoeg voorbeeld. Al is "Don’t Make Fun Of Daddy’s Voice" een heerlijke uitzondering, met een Morrissey die de grens tussen humor en drama bewandelt op een manier zoals alleen hij dat kan.
Neen; u die de recente Morrissey slechts van ver volgt en "Irish Blood, English Heart" en "I’m Throwing My Arms Around Paris" wel leuke nummers vindt, hoeft Swords niet te kopen. Schaf u You Are The Quarry aan, trek eventueel de geldbuidel wat verder open en doe er Years Of Refusal bij, maar laat deze maar. Want ook dat is een typisch kenmerk van B-kantjes: het is enkel iets voor de completists voor wie geen halve noot van hun helden in de collectie mag ontbreken. Anderen slapen gerust zonder.
