John Zorn :: Alhambra Love Songs

Tzadik, 2009

Het ziet er naar uit dat 2009 opnieuw een boeiend jaar is voor de
fans van John Zorn. In het voorjaar werd onder de titel ‘El
General’ het drieëntwintigste deel van de Filmworks uitgebracht, en
momenteel is het ook al reikhalzend uitkijken naar ‘O’o’, het
vijfde deel van de Music Romance Series en de opvolger van het
enthousiast ontvangen ‘The Dreamers’. Intussen verscheen ook
‘Alhambra Love Songs’, volgens sommigen een zoethoudertje tot het
volgende grote project.

Op dit conceptalbum, dat op thematische wijze de melodische muziek
verkent, horen we niet de stijl die we van Zorn gewoon zijn. Het
album werd door velen dan ook op enige argwaan onthaald. Nochtans
zit Zorn er niet om verlegen zijn focus meermaals te verleggen,
zelfs op de strikt tonale muziek. ‘Alhambra Love Songs’ is aldus
een hommage aan de San Francisco Bay-zone, en zet met elk nummer
een bekende persoon in de spotlights. Zo komen ondermeer
jazzartiest Vince Guaraldi, acteur Clint Eastwood en regisseur
Harry Smith aan bod.

Zorn is verantwoordelijk voor de muziek, maar maakt zelf geen deel
uit van de uitvoerders. Rob Burger speelt op de piano, Greg Cohen
neemt (zowel de contra- als de elektrische) bas voor zijn rekening
en Ben Perowsky bekommert zich om de drums. Wat ook geen verrassing
is, is dat de arrangementen op ‘Alhambra Love Songs’ volstrekt
instrumentaal zijn. Zorn ziet tekst eerder als een beperking van de
mogelijkheden, aangezien woorden op zich al een eigen structuur
hebben en moeilijk met de muziek verenigbaar zijn.

‘Mountain View’ kan beschouwd worden als een voorbode op wat nog
komen zal: een schijnbaar eenvoudig lijkende, repetitieve,
neerwaarts gaande melodie op de piano, die zich verder in het
nummer ontplooit tot een volwaardige en technisch indrukwekkende
ode aan de liefde. De bas volgt een autonoom parcours, zweept het
tempo op een milde manier op en duikt op in de tussenstukken.

Zorn werkt op dit album duidelijk rond eenzelfde thema. We horen
repetitieve elementen in nummers zoals ‘Novato’ en ‘Moraga’, maar
elke melodie krijgt een apart uitgangspunt dat telkens zijn eigen
en unieke karakter benadrukt. Zo beschikt ‘Benicia’, dat duidelijk
beïnvloed werd door zuiderse dansmuziek, over een krachtige en
expressieve pianomelodie. Het centrale thema blijft niettemin
altijd aanwezig tussen de melodielijnen en verbindt alle nummers
tot een hecht netwerk. De sterke verbondenheid betekent dat
‘Alhambra Love Songs’ weinig zwaktes kent.

Het echte hoogtepunt is echter ‘Half Moon Bay’, dat een zekere
intimiteit uitstraalt maar telkenmaal weet uit te dagen door zijn
complexe structuren. Zowel bas als piano krijgen voldoende ruimte
om naar hartenlust de melodische structuur te doorgronden. Het
samenspel gaat gelukkig nooit verloren, en ondanks de complexiteit
blijft er een sterk gevoel van harmonie aanwezig. De zachte
tempoversnellingen in ‘Half Moon Bay’ doen ons hart uitvoerig
bonzen en vervuld raken van een oprecht amoureus gevoel.

Gedurende de volledige speelduur ontpopt ‘Alhambra Love Songs’ zich
tot een oprecht en authentiek conceptalbum dat zijn luisteraar
blijft boeien. Bij ‘Tamalpais’ krijgt Rob Burger de ruimte om zich
even te laten gaan. Het resultaat is een compositie die uitblinkt
in zuivere en pure kamermuziek, die op haar beurt bevrijd is van
alle mogelijke storende elementen. ‘Alhambra Blues’ brengt een
combinatie van blues en oriëntaalse muziek met weliswaar een vrij
traditionele opstelling van drum en bas, maar ook hier slaagt een
virtuoze Burger zich te onderscheiden met licht herkenbare maar erg
genietbare piano-escapades.

Afsluiter ‘Tiburon’ is waarschijnlijk het meest experimentele
nummer van het album. Tijdens een muzikale nabootsing van regen,
occasioneel afgewisseld met donderslagen van de piano, worden er
achtereenvolgens kleine melodische puzzels gespeeld. Mits de
aanwezigheid van Jim Morrison kon dit een moderne Zorn-versie van
‘Riders of the Storm’ geweest zijn.

Verwacht u met ‘Alhambra Love Songs’ dus niet aan het meest
baanbrekende werk van John Zorn. Wat we hier wel hebben is een
welgemeende en onvervalste hommage aan de romantiek. De keuze voor
een album met enkel melodische muziek is gewaagd, maar kenmerkt de
veelzijdigheid van Zorn. Voor ons mag het echter bij deze eenmalige
ode aan de liefde blijven, want beter dan ‘Alhambra Love Songs’
wordt het niet.

www.tzadik.com

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

13 + vijftien =