Peaches :: I Feel Cream

Wie voor de vierde plaat van electroclashmiss Peaches gehoopt had op de overtreffende trap van de vuilbekkerij, moeten we nu al teleurstellen: less is plots more geworden in het universum van Merrill Nisker. Maar toch; jubel en juich! Het beknibbelen op de sekspraat bevoordeelde wel de snedigheid in de muziek: trek alvast uw makkelijkst zittende dansschoenen aan, want de songs van Peaches worden haast perfect tot het kookpunt gebracht.

Het mocht intussen ook eens over de muziek gaan. Na de onversneden rampetampen-maar-plaat (Teaches Of Peaches), de genderplaat (Fatherfucker) en de ik-steek-mijn-tong-uit-naar-de-politiek-plaat (Impeach My Bush) brengt Peaches nu eindelijk de plaat uit die aantoont dat er niet lacherig moet worden gedaan als het gaat over Merrill Nisker als serieuze vaandeldraagster van de electroclash.
Met een maand waarin haast elke topper dan wel veteraan uit het genre plots met een nieuw album op de proppen komt (zie ook DJ Hell, Miss Kittin & The Hacker, Tiga en Fischerspooner) kan de balans vlug worden opgemaakt: wie heeft nog steeds de leiding in het A-team en wie is op achtervolgen aangewezen? Niemand van het deelnemersveld gaat met de billen bloot, maar er kan er maar één het eremetaal krijgen. Nisker heeft het binnen handbereik.

Brachten de aah-aahs van Britney Spears in “Womanizer” eerder dit jaar al menige hormonenhuishouding in de war, dan willen we wel eens zien welk effect de keelklanken van Peaches in de geweldige binnenkomer “Serpentine” zullen sorteren. Een minimalistische groove en ijzig koele lyrics, meer heeft Nisker niet nodig om het feestje genaamd I Feel Cream op gang te trappen.

I Feel Cream zou de plaat worden waarop Peaches zich wat bloter zou geven –uiteraard niet in de zin van nog minder textiel dan sowieso al het geval was. Nisker kondigde aan zich eens tegelijk rauw en kwetsbaar op te stellen, en inderdaad, klinkt het aanvankelijk in “Serpentine” nog ijzig koud “I don’t give a fuck if you fall for me”, dan verschuift het register al vlug naar een smekend-dwingende toon in “Talk To Me” tot een regelrechte pruillip in “(I Don’t Wanna) Lose You”. U hoorde Peaches allicht nooit eerder zo aandoenlijk zingen over romantiek en, jawel, ware liefde.

Met de keuze om de gitaar consequent in de hoek keilen ten voordele van de melodieën en de songs, mogen de synths en electrobeats nog wat meer de prima donna spelen, wat in de verrassend fragiele productie van Simian Mobile Disco op “Lose You” en “Mud” met bijzonder veel feeling voor sfeer en textuur gebeurt. Werd het heil van de stevige electroproductie in de eerste plaats van Simian verwacht, dan hoorden wij die veeleer in de bijdrage van Soulwax op “Talk To Me”, waarin de livedrums van de broertjes Dewaele de synths met een aanstekelijke rotvaart doen voortstuiteren. Mooi volk, daar op de koffie in Berlijn blijkbaar. Peaches kon voor de songs weer oude getrouwe Gonzales in de armen sluiten en wij hoorden ook de typische bombast van Digitalism in “Mommy Complex”.

Een hele batterij aan m’as-tu-vu-producers neemt echter niet weg dat Peaches zelf de echte meesteres blijft. Moeiteloos en naadloos switchen van streetwise rap (“Billionnaire”) naar pure lolita-onschuld (“I Feel Cream”) tot de dwingende matrone die er de zweep oplegt (“Talk To Me”), en in elke rol even geloofwaardig klinken. Neen, er moet echt niet lacherig gedaan worden over Peaches als de electroclash-oppervrouwe. Als we een stuk textiel vinden waar het aan gehecht kan worden, krijg je het Merrill, dat eremetaal.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × 4 =