The Cure :: 4:13 Dream

Geffen, 2008


Het heeft de nodige voeten in de aarde gehad, maar hier ligt ie, in
mooi glinsterend plastic en een soortgelijk coverart als The Cure vier jaar
geleden, toch voor ons. We hebben het uiteraard over ‘4:13 Dream’,
het dertiende album alweer van de band rond charismatische frontman
Robert Smith. Na het apocalyptische ‘Pornography’, over albums vol
donkere radiohitjes en een nieuwe revival van – we weten dat je
het woord haat, Robert, maar dit is veeleer een verwijzing naar het
literaire van Poe dan naar het Evanescence-genre – het gothicgeluid
en dito thematiek op ‘Bloodflowers’, sloeg The Cure vier jaar
geleden opnieuw een volledig andere weg in. De muziek is al twee
albums lang opnieuw lichter, evenwel gecombineerd met asgrauwe,
lang uitgesponnen accenten – wij rekenen ‘The Promise’ tot hun
canon.

‘4:13 Dream’ is al van bij de eerste noten duidelijk een honderd
procent Cureplaat. Enigszins The Cure van ‘Wish’ en ‘Seventeen
Seconds’, maar dan van albumtracks als ‘To Wish Impossible Things’,
geen ‘Friday I’m In Love’. Dat merk je aan de combinatie van het
makkelijk in het oor liggende geluid enerzijds, het opake en
bombastische aan de andere kant van het spectrum. Meteen vinden wij
‘Underneath The Stars’ een aardig nummer, zij het slechts
schromelijk in vergelijking met hitje ‘The Only One’. Ook hier
hangen we wat tussen vroege jaren negentig en 2004, het
allerdichtst komen we bij ‘Taking Off’ of ‘The End of the World’
qua geluid, ‘Lovesong’ wat thematiek betreft. ‘The Only One’ is
niet minder dan het soort charmante popsong waar de band een patent
op heeft. ‘Reasons Why’ vervolgt op eenzelfde manier, met poppy
arrangementen en een tekst die gaat als “I don’t want to bring
you down about my suicide”
. We hadden niks anders verwacht,
maar knuffelen er niet minder oprecht om.

‘Freakshow’ is opvallend funky (denk: ‘Killing An Arab’), maar zal
enkel in de herinnering blijven als ‘dat nummer dat aan ‘Sirensong’
voorafgaat’. Laatstgenoemde is een nummer dat zijn titel alle eer
aan doet, met een troostende en tegelijk erotische – jawel – Smith.
Haal de vette vos die hij is van je netvlies, en je hoort adonissen
waarvan je niet wist dat je ze je kon voorstellen. Zelfs een slecht
verstaander begrijpt dat dit een vooruitgeschoven huisfavoriet is.
Niet makkelijk te kiezen nochtans, want ‘4:13’ Dream verzwakt
nagenoeg op geen enkel moment. Zo is ‘Real Snow White’ dan
misschien geen grote kunst, de song is wel een absoluut
voortreffelijke interlude die Smith met zijn slepende stem zo
kenmerkend beëindigt. Eenzelfde ervaring overviel ons overigens bij
‘Hungry Ghost’. Dit is alweer een Cure-song waarop alles minutieus
ineenschakelt, als waren woorden, zinsneden en frasen voorbestemd
voor een eufhuïstisch traktaat. Op ‘Perfect Boy’ wordt dat barokke
nog gecombineerd met de tongue-in-cheekhumor die upper
class perfect boy Smith graag aantrekt. Dat de stap van euphuïsme
naar utopisme niet zo gek groot is, krijgen we op typisch
Cure-nummer ‘This. Here And Now. With You.’ voorgeschoteld. Smith
grijpt terug naar de stijl die Brandon Flowers van ‘m overnam, om
zijn hoogst eigen stempel van troubadour van het weidse
liefdesverlangen erop te drukken. ‘Sleep When I’m Dead’ is nog meer
Killers, iets te veel zelfs, als je ‘t ons vraagt, tot de dichte
fanbase van de Las Vegas Lads zijn wij nooit doorgedrongen.

Voila, goed verborgen tussen de hemel en het hogere zit wat
kritiek, daar moet u het mee stellen, verder raken we met de beste
wil van de wereld niet. ‘Switch’ verdrinkt misschien wat in het
geweld eromheen, ‘Scream’ en ‘It’s Over’ zijn ijl, scherp en voor
het eerst ‘Pornography’-waardig. Al was het om maar even aan te
tonen dat ze ook dit kunstje nog steeds perfect onder de ellebogen
hebben zitten.
In maart bliezen Smith, Gallup en co. ons al aardig van hun sokken,
eind oktober komt niet minder dan een onvervalst vervolg van hun nu
al meer dan twintig jaar lang nauwelijks meetbare kunnen. Geruchten
zeggen dat het voorjaar alweer een nieuw album brengt – voor dit
huzarenstukje werden 33 tracks ingeblikt – wij zullen amechtig
hopen op bevestiging. Tot dan zijn we met dit kleinood wel even
zoet.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twaalf + zeven =