Seasick Steve :: I Started Out With Nothin’ And I Still Got Most Of It Left

Warner, 2008


Het verhaal van Seasick Steve leest als een pageturner. Na
pesterijen en ellende thuis kiest hij voor een leven Into the Wild,
alwaar hij, als man van twaalf stielen, dertien ongelukken, met
zijn gitaar op café, in de nor en opnieuw op straat belandt. Op
nieuwjaarsdag 2007 plukt Jools Holland hem spreekwoordelijk – hij
had ondertussen al wel wat op zijn actief – van straat in zijn
Hootenannyshow, en blaast de man onder meer Paul Weller van zijn
sokken met zijn driesnarige gitaar.

Eind september kwam zijn derde album, ‘I Started Out With Nothin’
And I Still Got Most Of It Left’ – de titel dekt de lading – uit.
Dat dat gebeurde onder Warnervlag toont niet enkel hoe kort op de
bal de platenmaatschappij speelde, maar eveneens hoe groot het
aantrekkingsvermogen van Steve Wold en zijn verhaal is.

Het album bevat – om maar eens meteen te spoileren waarover dit
boek gaat – een aantal fantastisch sterke songs. Neem titelsong
‘Started Out With Nothin’. Meteen wordt duidelijk waarom hij wel en
een willekeurige hobo in het Brouckèrestation niet doorbrak. Het is
een fris en tegelijk aanstekelijk nummer dat door de gospelstemmen
van Kim Fleming en Gale Mayes enkel nog omhoog wordt gepiloteerd.
Eenzelfde gevoel overheerst bij ‘Walking Man’. We zouden er heel
wat voor over hebben om het Cash te kunnen horen coveren. Verder op
dit pad wandelt ‘Happy Man’, ondersteund door KT Tunstall en Ruby
Turner als volleerde Bettye LaVette. ‘Prospect Lane’ geeft ons niet
voor het eerst het Beatgevoel, gecombineerd met minimalisme dat je
enkel in postrock tegenkomt, maar is daarnaast ook een ijzersterk
nummer.

De muzikale eenheid die er zeker is, vormt de tegenpool van de
kwalitatieve homogeniteit. ‘St. Louis Slim’ is nog degelijk, neigt
wat naar Dylan met baard, maar is niet doorlopend boeiend, maar bij
‘Thunderbird’ – denk: Cara Pils – hadden we niet voor het laatst
het gevoel dat het creatieve brein van Steve wat te vaak op
dezelfde nagel blijft hameren. Akkoord, het verhaal is mooi, en de
muziek klinkt nog steeds wat primitief, als zaten we in een donker
metrogat in Mississippi, maar veel variatie is er niet, en Steve
blijft elk nummer hetzelfde verhaal vertellen. ‘One True’ heeft dan
nog wel een mooie gitaarlijn en een geslaagd stembereik, ‘Fly By
Night’ is slechts gewoon degelijk. Ook ‘Chiggers’ is niet veel meer
dan een Herman ‘I wear my socks up to my knees’ De Croo
anthem.

Het meest tot de verbeelding sprekende nummer is ons inziens – mag
het verbazen – ‘Just Like A King’. Grinderman ondersteunt Steve en
perfecte tweede stem Nick Cave bezweert: “You make me feel just
like a king // you let me know my bird can sing”
. Zo kennen we
er nog wel een paar. Het rauwbakken geluid toont een mogelijk
nieuwe piste voor Seasick Steve, een piste die zijn geluid nog een
tijdlang boeiend kan houden.

‘I Started Out With Nothing And I Still Got Most Of It Left’ is een
samenhangend werk geworden. Een werk dat gedomineerd wordt door
hoogtes en laagtes ook. Het is tevens de synthese van ‘s mans
levensverhaal, gebracht op een geluid dat het Amerika van honderd,
zestig en anderhalf jaar geleden perfect symboliseert. En hoewel we
Amerika in ons hart dragen als was het een bak friet met
stoofvlees, we schrijven ons bij deze toch in bij de slogan van de
week. Change, we can believe in, vandaag meer dan ooit.
Een bak Kaiser Pils dat Steve Wold ons steunt.

http://www.myspace.com/seasicksteve

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 + achttien =