The Raconteurs :: Consolers of the Lonely

Third Man/XL Recordings, 2008

Wat The Von
Bondies
enkele maanden geleden ook mochten beweren: Jack White
is een fenomeen! De man heeft op 32-jarige leeftijd al meer
klassieke platen op z’n naam staan dan menig oude knar aan het
einde van z’n carrière, en dat terwijl er sinds het succes van
‘Seven Nation Army’ nog eens miljoenen mensen op z’n vingers staan
te kijken. Met z’n mede-Raconteur Brendan Benson liep het wat
anders: hoewel die ook al enkele pareltjes op z’n conto mocht
schrijven, liet het wispelturige grote publiek hem wat links
liggen, zodat The Raconteurs voor velen de eerste kennismaking met
z’n behoorlijk zoetgevooisde stem was. Een kennismaking die hen nog
lang zou heugen overigens, want toen The Raconteurs hun duivels in
2006 voor het eerst ontbonden, kregen ze prompt het imago van
supergroep aangemeten, en daar konden we eerlijk gezegd wel
inkomen; zelden zo’n pracht gehoord als ze in ‘Tonight’ of ‘Steady
as She Goes’ tentoonspreidden. Hun onwaarschijnlijke straffe versie
van Sonny Bono’s ‘Bang Bang (My Baby Shot Me Down) op Werchter 2006
doet ons bloed nog kolken. Broken Boy Soldiers
heeft dan ook lang onder ons hoofdkussen verbleven.

Wanneer White en z’n ex-vrouw Meg (of is het nu toch zus, we kunnen
niet meer volgen) vorig jaar met hun witte strepen Icky Thump
uitbrachten, wreven we ons al in de pollekes, niet enkel omdat het
de zoveelste lekkere brok van The White Stripes was, maar vooral
omdat, volgens onze logica, de nieuwe van The Raconteurs niet lang
meer kon uitblijven. We googelden dan ook geregeld naar meer info
omtrent datum van verschijnen, maar de bits zwegen, en zelfs ons
geliefde Wikipedia hield de lippen stijf op mekaar. En dan ligt
daar plots vanuit het niets ‘Consolers of the Lonely’ in de
platenbakken, stelt u zich onze verbijsterende kop maar eens voor
(of doet u dat misschien maar beter niet).

Diezelfde avond nog, tja we weten met onze spaarcenten soms geen
blijf, kregen we die kamerbrede grijns niet meer van ons gezicht:
The Raconteurs hadden het hem weer geflikt. Never change a winning
team, dus teert ‘Consolers of the Lonely’ net als z’n voorganger
vooral op het contrast tussen Bensons rustige bardenstem en White’s
oerschreeuw, en, het dient ook wel eens gezegd, op de fundementen
die bassist en weirdo Jack Lawrence en drummer Patrick Keeler weer
eens zo stevig legden. En dan zijn er natuurlijk ook nog die
heerlijke gitaren.

Zo maakt opener ‘Consoler of the Lonely’ meteen duidelijk waar The
Raconteurs staan: mijlenver boven de rest van het pak. Als een
krolse kater kromt de gitaar zich rond de heerlijk stuurse melodie,
Lawrence lijkt volledig uit de maat te kloppen, maar mept in feite
de hele concurrentie op een hoopje. We zouden er haast lyrisch van
worden. Meer van hetzelfde, zij het een nano-ietsje (dat is dus
echt héél weinig) minder sterk is ‘Salute Your Salution’, een bom
testosteron die in uw gezicht spat voor u er erg in hebt, dit moet
gewoon luid staan. Het openingstrio wordt dan nog volledig
fantastisch door ‘You Don’t Understand Me’, een soort nummer dat
wij al lange tijd niet meer gehoord hebben, en we vragen ons
eigenlijk wel af waarom, want wanneer Benson na White’s pakkende
begin invalt komen onze haren overeind te staan. Kippenvel zoals we
het nog niet vaak hebben gehad. Overigens heeft één van de
groepsleden, u mag eens raden dewelke, met ‘The Switch and The
Spur’ ook een stuk ‘Icky Thump’ binnengesmokkeld. Ook al zo’n
nummer waarbij we volledig uit ons dak gaan.

Enkele nummers doen het wat minder op onze playlist, in deze
volgorde: ‘Hold Up’ vinden we nét iets makkelijk, ‘Old Enough’ nét
iets te vrijblijvens en ‘Many Shades of Black’ nét iets te
schizofreen, maar indien u het nog niet doorheeft: het is maar nét.
Snel vergeten en vergeven, want met ‘Top Yourself’ wringen ze zo’n
deuntje uit hun vingers waar wij nooit genoeg van krijgen. Denk The
Rolling Stones met drank, veel drank. De climax wordt echter
bewaard tot het einde, met ‘Carolina Drama’, een oude legende (nu
ja, dat zijn ze natuurlijk altijd) die op zo’n manier gebracht
wordt dat we tegelijk over de grond rollen van het lachen en een
traan wegpinken bij het aanhoren van zo veel pracht. Wat hét is
weten we niet, maar dat The Raconteurs het hebben, dat staat
vast.

http://www.myspace.com/theraconteurs

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × 3 =