The Notwist :: The Devil, You + Me

City Slang, 2008

De muziekwereld is zo mogelijk nog wreder dan Moeder Natuur. De
natuurlijke selectie die Darwin predikte, kan namelijk toegepast
worden op de overvloed aan bandjes die uit elke spleet van het
wereldwijde web of de wierookpijp van slinkse managers komen
gekropen. Acts die de muzikale fauna en flora voor onbepaalde tijd
vaarwel hebben gezegd, lopen dan ook het gevaar om met haar en huid
te worden opgevreten.Waar Portishead na 11 jaar voor verandering en
ontwikkeling opteerde met Third, trekt The
Notwist na 6 jaar de kaart van de perfectionering om te bewijzen
dat ze nog bij ‘the fittest of the pack’ horen. Aanvankelijk leek
‘The Devil, You + Me’ echter een manke prooi in vergelijking met
het dreigend grommende roofdier dat Beth Gibbons en co op de wereld
loslieten, maar na voldoende luisterbeurten blijkt dat de plaat ook
niet de schamele stuiptrekking is die we er eerst in hoorden.

Na de eerste draaibeurten spuwde onze pen namelijk gretig vitriool
en gal over de zorgvuldig geconstrueerde popminiatuurtjes van het
album. De verwachtingen waren dan ook hooggespannen. ‘Neon Golden’,
hun vijfde plaat en eerste meesterwerk, was namelijk niets minder
dan een tijdloos sjabloon voor de pop van de toekomst. De plaat gaf
indietronica een gezicht en hun symbiose van klassieke
songstructuren en grillige elektronica was een uier waar heel wat
epigonen graag de lippen rond kromden. De gedetailleerde
subtiliteit van hun sound werd echter drooggelegd door een teveel
aan uitgeholde, zielloze herhalingsoefeningen en Morr Music, het
label dat onderdak verleende aan de hippe scène, zag z’n
kwaliteitsmerk weggerukt worden als de ster van een Mercedes
Benz.

Daarom is ‘The Devil, You + Me’ meer dan zomaar een release. De
kritische stemmetjes in ons hoofd orakelden namelijk al een
symbolische teraardebestelling van de indietronica, maar de plaat
bewijst dat het nog te vroeg is om het genre ten grave te dragen.
‘Where In This World’ is namelijk vintage Notwist, een popsong die
wordt volgestouwd met weloverwogen details zonder uit z’n voegen te
barsten. Net als op The Eraser van Thom
Yorke proberen clicks ‘n cuts, strijkers en samples een gloeiende
popkern binnen te dringen en de bevruchting van een wonderlijke
song laat niet lang op zich wachten. Ook ‘On Planet Off’ is zonder
meer een hoogtepunt: net als op ‘This Room’ van de vorige plaat
laat de band pure melancholie sijpelen uit een geschuur van
kurkdroge beats en krakende manipulaties. Ingrediënten waarmee
mindere goden enkel kille steriliteit zouden bekomen, laat The
Notwist schijnbaar moeiteloos uitmonden in een emotionele trip die
ons ongemakkelijk op de stoel doet schuiven.

Nog meer dan deze instant-classics zijn het de gecamoufleerde
prijsbeesten die voor een warme gloed zorgen. Het titelnummer, ‘On’
of ‘Gloomy Planets’: het zijn allemaal ruwe diamantjes die bij elke
luisterbeurt feller schitteren. Ze ontbreken de aanstekelijkheid
van pakweg ‘Pick Up The Phone’, maar in de kabbelende melodieën
valt wel degelijk goud te rapen. Net zoals op ‘Neon Golden’ zijn
het de uitgekiende details die de songs naar een hoger niveau
tillen, alleen moet er iets steviger gehouwen worden om ze bloot te
leggen. Gelukkig speelt een venijnige eruptie van noise in
‘Alphabet’ dan weer voor stokebrand, zodat de minder geduldige ziel
zich ook kan laven aan etterende stoorzenders.

Hoewel ‘The Devil, You + Me’ heel wat vreemde eendjes in de bijt
telt, drijven er echter ook een paar dode exemplaren rond. In ‘Good
Lies’ mogen de gitaren flink klauwen, maar dergelijke indiepop met
weerhaakjes laten de Duitsers beter aan Death Cab For Cutie over.
In ‘Handson Us’ voelt het gepiep, gekraak en geknisper meer dan
ooit als een formule aan en afsluiter ‘Gone Gone Gone’ heeft meer
weg van een duffe lamentatie over afscheid en verlies dan een
oprechte smeekbede.

‘The Devil, You + Me’ is dus, in tegenstelling tot zijn voorganger,
geen foutloze plaat, maar het is evenmin de ongewilde zelfmoord die
we gevreesd hadden. De vogels op de hoes stikken dus niet in hun
doodsrochels, maar ze spreiden evenmin hun vleugels om de
indietronica middels een steile vlucht te laten herleven.
‘Stagnatie’, horen we u concluderen en u zit er niet ver naast,
maar zo’n fraai gestileerde stilstand kan onmogelijk achteruitgang
genoemd worden.

http://www.myspace.com/thenotwistnow

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × vijf =