The Kooks :: Konk

Voor ers van: tieneridolen met fond.

Objectiviteit, het is een gave, zeker als je de nieuwste van The
Kooks onder de neus geduwd krijgt. Een meer gecontesteerde band is
er dezer dagen haast niet. Haal je er je neus voor op, dan ben je
algauw een bekrompen idioot met een weinig besef van what’s hot and
what’s not, maar tover je dan weer je loftrompet tevoorschijn, dan
sta je gebrandmerkt als een kuddedier met een foute smaak. Zo is
het altijd wat natuurlijk! Wijzelf balanceerden tot voor enige
weken op de dunne koord tussenin. ‘She Moves in Her Own Way’ vonden
we bijvoorbeeld dik in orde, akkoordenpop zoals men die te weinig
maakt tegenwoordig, maar ‘Oh La’ wisten we echter geen moment te
waarderen, en zomerhitje ‘Naive’ waren we naar het einde van
augustus toe toch ook wel beu gehoord. 5 Keer per dag is echt wel
te veel, maar maak dat de TMF-programmeurs maar eens wijs. Inside in, Inside Out
werd dus niet meteen grijsgedraaid ten huize van ondergetekende, we
gingen er dan ook gemakshalve van uit dat ‘Konk’ na verloop van
tijd hetzelfde lot beschoren zou zijn. Maar voorwaar, we krijgen
hem niet uit onze stereo.

Misschien zijn het deze prachtige, zonovergoten, dagen waarin alles
beter lijkt te smaken en iedereen knapper lijkt dan ooit tevoren
(neen, we hebben het nu niet over onze schaars geklede buurvrouw,
toch niet bewust). Het kan uiteraard ook zijn dat we ons gewoon in
een wat rustiger, melancholischer bui bevinden dan vorig jaar, maar
eigenlijk denken we gewoon dat The Kooks er met rasse schreden op
vooruit zijn gegaan. Volwassener composities, een beter op elkaar
ingespeelde groep en een Luke Pritchard in topvorm. Pritchard, van
horen zeggen een etterbakje eerste klas, haalt met z’n zwoele en
verrassend rijpe stem zelfs de mindere nummers uit het slop. Hoor
z’n uithalen in ‘Stormy Weather’ maar eens. Zijn deze jongens voor
het overige zo veranderd? Niet meteen, de songs schipperen nog
steeds tussen het rock’n roll gehalte van The Rolling Stones en de
harmonieën van The Beatles, maar dan beter dan voorheen. De
zeemzoete pop van ‘The Sun’ bijvoorbeeld staat op een snikhete
zomerdag garant voor honderden in zwijm gevallen tienermeisjes –
laat de hulpdiensten op Werchter bij deze gewaarschuwd zijn. Voor
de heren zijn er echter ook voldoende redenen om hun nieuwbakken
festivallief te vergezellen. Zo is er ‘Down to the Market’, dat
werkelijk subliem opent, of de knappe vooruitgestuurde single
‘Always Where I Need to Be’, waarop het aangenaam heupwiegen is.
Ergens middenin verstoppen ze zelfs achteloos een meesterlijk
riedeltje.

Veel hoogtepunten en slechts enkele halve missertjes. Zo is ‘Sway’
ons net iets te gemoedelijk en ‘Mr. Maker’ iets te flets om van een
knaller te kunnen spreken, maar wanneer je de intieme pracht van
‘One Last Time’ hoort, vergeef je het hen met de glimlach. Eén keer
wijken The Kooks van hun vertrouwde pad af, en daarbij tekenen ze
meteen ook voor hét kippenvelmoment van ‘Konk’. Die uitstap is ‘All
Over Town’, de hidden track nota bene. De jonge snaken halen een
vleugje van Neil Youngs gitaarspel en een stukje Coldplay (de goede
Coldplay dan wel) door de blender en zetten het knap naar hun hand,
zeer straf.

Hierbij zijn we dus finaal omgeslagen naar de categorie van ‘The
Kooks-liefhebber’. Verwacht ons niet op de eerste rijen tijdens hun
concerten, en zie ons zeker niet “Luke! Luke! I Love You!”
gillen, onderwijl onze rozenrood onderbroekje naar z’n krullenbol
gooiend. Neen, dat, maar we beloven u wel dat we ‘Konk’ deze zomer
nog vaak zullen opleggen. Zeer vaak.

http://www.myspace.com/thekooks

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 + veertien =