The Black Keys :: Attack & Release

Wie ons naar het voorbeeld van een langzaam evoluerende groep met een rotsvast geluid vraagt, krijgt negen kansen op tien The Black Keys als antwoord. Met Attack & Release verandert er naar goede gewoonte niets aan dat imago. De groep zet zijn evolutie aan een hemeltergend traag tempo verder.

Wanneer Attack & Release met "All You Ever Wanted" opent, is het meteen duidelijk dat je naar The Black Keys luistert. Welhaast iedere zin sluit Dan Auberbach immers af met een overdreven lange lettergreep en ofschoon "All You Ever Wanted" een rustig nummer is, hoor je toch regelmatig een luide, nazinderende slag op de gitaar of het drumstel. Op de koop toe blijkt het nummer maar uit twee strofes te bestaan, maar The Black Keys laten het nummer traditiegetrouw een stuk langer lijken. Daarbij komen er herinneringen naar The Black Keys’ ruwere beginperiode, waarin het tweetal bijvoorbeeld een opvallend trage cover van The Sonics’ "Have Love With Travel" bracht, naar boven.

Het is vooral in de afwerking dat men de verschillen met het oudere materiaal moet zoeken. Neem nu bijvoorbeeld "Lies": het nummer had gerust ten tijde van ThickFreakNess neergepend kunnen zijn, maar of er dan surrealistische koren in hadden gezeten, is maar de vraag. Een soortgelijke bedenking kan men zich maken bij "Strange Times", waarin Auberbach met zijn stem op Piet Goddaer-achtige wijze compleet over the top gaat.

Het mooiste voorbeeld van het hedendaagse The Black Keys is wellicht "Psychotic Girl": met een hypnotiserende, bevreemdende drum en spookachtige vrouwenkoren komt het nummer haast buitenaards over — en toch is het helemaal The Black Keys. Het zijn uiteraard Auberbachs’ typische klagerige vocalen waardoor men nooit vergeet dat het hier The Black Keys betreft.

Dat "Psychotic Girl" veruit het meest gewaagde uitstapje van Attack & Release is, kenmerkt het trage evolutiepatroon van de groep. The Black Keys kunnen uiteraard niet met een band als Radiohead vergeleken worden, maar op basis van platen als Magic Potion, Attack & Release en Chulahoma kan men best goed inschatten wat het volgende album zal brengen: een paar nuanceverschilletjes en uiteraard nieuwe, degelijke nummers, terwijl voor de rest alles bij het oude blijft.

Is dat goed? Is dat slecht? Geen van beiden. Het is gewoon The Black Keys. Het nadeel is dat het combo met een dergelijke aanpak wel nooit door één bepaalde klassieker van een plaat herinnerd zal worden, maar daar staat tegenover dat ieder album kwaliteit bevat, en bijgevolg de moeite loont om van onder het stof te halen. Als The Black Keys ooit vereeuwigd zullen worden, zal dat bijgevolg als groep en niet vanwege één plaat zijn. Hetzelfde geldt voor de optredens: het tweetal zal technisch mogelijks wel iets beter worden, maar u zult hen nooit met een ruimteschip op het podium zien neerdalen om u plots met bips en bleeps het hart uit te halen. U zult hen eerder altijd met consistent songmateriaal hetzelfde soort straffe optredens zien brengen.

Het bloedmooie, tot een slow aanzettende "Things Ain’t Like They Used To Be" besluit het plaatje, al vat die songtitel allerminst de essentie van The Black Keys samen. The Black Keys zijn namelijk een zekerheid in het leven. En wie dat naar waarde weet te schatten, kan met Attack & Release uiteraard zijn voordeel doen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

14 + vijf =