Na vijf jaar vonden Dan Auerbach en Patrick Carney eindelijk weer de tijd om samen de studio in te duiken en een opvolger voor Turn Blue op de mensheid los te laten. Niet dat ze stilgezeten hebben ondertussen: Auerbach bracht een solo album uit en zat achter de knoppen bij onder andere Jake Bugg en The Pretenders. Carney vond de tijd om (nog eens) te trouwen. Maar nu is er dus Let’s Rock, twaalf songs die moeten aantonen dat de heren het rocken nog niet verleerd zijn.
Het begint alvast veelbelovend: het openingstrio “Shine a Little Light”, “Eagle Birds” en “Lo/Hi” zijn drie trefzekere schoten in de roos. “Lo/Hi” is op zijn eentje namelijk al een regelrechte winnaar: meng ZZ Top uit zijn hoogdagen met een scheut Triggerfinger en gierende gitarenriffs en je hebt een topnummer dat je eindeloos op repeat kan blijven beluisteren. En die harmoniën op “Shine a Little Light” belichamen een summer of love-gevoel waar je instant gelukkig van wordt.
Maar dan zakt het wat in elkaar. “Walk Across the Water” is nog wel een catchy nummer met leuk “ohoh” gezang, maar vooral “Every Little Thing” en “Sit Around and Miss You” blijven niet lang genoeg hangen om memorabel te zijn, of om zelfs de zwoele, lome zomermaanden te overbruggen. Laid-back en feelgood leek misschien een goed idee in de studio, maar het resultaat valt soms wat bleekjes en smaakloos uit. Er komt nog een korte opflakkering met “Go”, maar dan is het kalf eigenlijk al verdronken.
En dat is doodjammer, want de solo’s zijn scherp op de snee, Carney drumt afgemeten en precies, Auerbach zingt zuiver, maar we missen passie, vuur, complexloze aanstekelijkheid. Een lied mag wel eens onafgewerkt klinken. Auerbach en Carney zijn geen groentjes in de studio, het is dan ook een raadsel waarom ze hun metier op Let’s Rock niet ten volle in de praktijk gebracht hebben.
Alle “Twin Peaks”-verwijzingen ten spijt, zoals in “Fire Walk With Me”, zijn we er nog steeds niet uit wat The Black Keys nu willen zeggen op Let’s Rock. Of zijn wij te veeleisend? De boog moet niet altijd gespannen staan, maar iets zegt ons dat The Black Keys er zich nu wel iets té gemakkelijk van afgemaakt hebben. Wat meer zenuwachtig gestuiter en wat minder gladjes geproducete songs waren welkom geweest.
