Domino, 2008
Als de klok twaalf uur slaat en de demonen uit de kast komen
gekropen, hoeft u niet noodzakelijk naar een slaappil te grijpen of
u te warmen aan het beschermende licht van het nachtlampje. De
derde worp van The Kills in de cd-lader schuiven is even
doeltreffend om het monster van de existentiële vertwijfeling weer
in zijn kooi te jagen. Door zelf een beest met twee ruggen te
vormen, de hand aan uzelf te slaan of u te laven aan de eruptie van
opwinding die ‘Midnight Boom’ door de kamer jaagt, het maakt niet
uit, maar dat zedelijkheid tekort schiet bij het beluisteren van
deze schijf, staat als een paal boven water. Met ‘Midnight Boom’
hebben Jamie ‘Hotel’ Hince en Alison ‘VV’ Mosshart dan wel een
facelift van hiphopbeats en geile melodieën ondergaan, maar de
naakte essentie is intact gebleven. Net als Keep On Your Mean Side
en No Wow is
ook deze plaat namelijk een nachtelijke paardans geworden onder het
geflikker van een kapotte buislamp en meer dan ooit zullen
luisteraars blijven vastkleven aan de plakkerige strip van hun
minimale sound.
Wat The White Stripes op Get Behind Me Satan
klaarspeelden met een simpele marimba, presteren The Kills met een
stevige hiphop-injectie: met een minimale muzikale investering een
maximaal effect sorteren zonder hun artistieke identiteit met de
voeten te treden. Hince en Mosshart legden hun oor te luister bij
de productionele hiphophoogstandjes van Clipse en Spankrock en
Armani XXXchange, producer van de laatstgenoemden, mocht de
onvermijdelijke drumcomputer wat gevarieerder programmeren en
teervlekken van kale percussie op de rauwe bluessound van The Kills
achterlaten.
De knetterende beats en welgemikte scratches van XXXchange in
single ‘U.R.A. Fever’ branden alvast gaten in de stevig gestutte
noise-fundamenten en zoals altijd slaan VV en Hotel het smeulende
spektakel gade met een geile grijns om de lippen. Waar fans van de
krassende gitaaruithalen van ‘Keep On Your Mean Side’ dit nummer
nog zullen kunnen verteren vanwege de smerige, doorrookte sound,
zal ‘Cheap And Cheerful’ voor meer darmfiles zorgen. Het nummer
gaat dan wel van start met een traditionele rochel van VV, maar wat
daarna volgt is tongengedraai tussen Anne Clark en Kelis terwijl
The Neptunes Saharadroge beats met elkaar laten botsen. Dat zulks
werkt, zult u hopelijk binnenkort op de hippere dansvloer aan lijf
en leden mogen ondervinden.
Laat er echter geen twijfel over bestaan: enkele nummers zouden met
hun afgestroopte beats dan wel niet misstaan op een hiphopplaat,
maar The Kills roken nog steeds de geschiedenis van artpunk, blues
en noise tot de laatste peuk op. ‘Hook And Line’,
‘M.E.X.I.C.O.C.U.’ en ‘Alphabet Pony’ verleiden de luisteraar
immers met een stevig potje smirting in de scherpe nicotinewalmen
van overstuurde gitaren, smeulende versterkers en de in dodelijke
sensualiteit gedoopte vocals van Mosshart.
De evolutie die deze zwartharige, graatmagere koffiejunkie op
‘Midnight Boom’ etaleert, is echter exemplarisch voor de nieuwe
sound van The Kills. “You’re gonna have to step over my dead
body/before you walk out that door”, zong VV nog als een
Russische heroïnehoer in ‘No Wow’, maar nu klinkt Mosshart speelser
en vitaler dan ooit tevoren. Van een knappe melodie in ‘Tape Song’
over bestiale spelletjes met Hotel in ‘Getting Down’ tot de
etherische melancholie van ‘Black Balloon’ waar Allison Goldfrapp
niet van terugheeft: als een jong, ontembaar veulen springt ze over
de hindernissen van beats en hooks die Hotel en XXXchange voor haar
met veel visie klaarstomen. ‘Sour Cherry’ en ‘What New York Used To
Be’ draven in een grillige galop nog even terug naar het dansbare
begin van de plaat, waarna ‘Goodnight Bad’ deze verrassing van
jewelste ingetogen mag afsluiten met het soort rudimentaire ballad
waar The Kills ondertussen een patent op hebben.
Na twee platen die met een robotische precisie incisies van smerige
blues in onze huid kerfden, bewandelen The Kills nu met een sigaret
in de mondhoek de paden van de grillige pop zonder er hun cool bij
te verliezen. De drummachine slaat nog steeds nagels met koppen,
maar Mosshart en Hince klonken nooit dansbaarder en poppier.
‘Midnight Boom’ is gelukkig geen extreme makeover, maar wel de
meest geslaagde metamorfose van het nog jonge muziekjaar. Doe er
vooral uw voordeel mee!
