Het Amerikaanse Grails heeft er blijkbaar een punt van gemaakt op geen enkele plaat hetzelfde te klinken. Burning Off Impurities laat ons achter in één of andere desolate woestijn met slechts sporadisch een zandstorm om ons alert te houden. Moeilijk, ondoorgrondelijk, maar het label ‘trip’ meer dan waard.
De reden voor al die verschillende klanken doorheen de jaren ligt misschien in het feit dat Grails eigenlijk al sinds zijn ontstaan in 1999 de ene line-upverandering na de andere heeft ondergaan. Die veranderingen waren nooit abrupt, maar wel steeds belangrijk genoeg om met elke release toch — zij het subtiel — andere oorden op te zoeken. Dat laatste kunnen we ook letterlijk nemen, want Grails is de voorbije jaren ook regelmatig van label veranderd. Nadat de groep eerder bij Neurot te vinden was, is Temporary Residence nu de uitvalsbasis.
Laten we Grails voor de gemakkelijkheid ook maar onder de noemer ‘postrock’ plaatsen en de band omschrijven als een duistere variant van Explosions In The Sky. Ondanks de stormloop aan postrockgroepjes die we de laatste jaren moesten verdragen, heeft Grails wel degelijk zijn eigen plaats in het wereldje verworven. Het is één van de weinige bands die wat instrumenten betreft verder dan het traditionele drietal gitaar-bas-drum durft te kijken. Grails is ook zowat de enige postrockgroep die duidelijke invloeden uit andere werelden in zijn muziek verwerkt. Zo staat deze Burning Off Impurities bol van subtiele verwijzingen naar muziek uit het (Midden-)Oosten of de westernscores van Ennio Morricone.
“Soft Temple” bijvoorbeeld opent met zachte drums en een strak banjoritme — of zijn het sitars? Een nummer dat erg spiritueel aanvoelt, met een lichte dreiging die slechts hier en daar het reële gevaar opzoekt. Dat siert Grails. De groep gaat zelden voor de gemakkelijke gitaren-in-de-lucht climax, maar houdt het bij soundscapes die altijd weten te boeien. Hoewel het niet echt ergens toe leidt, levert de Godspeed You! Black Emperor-achtige spanningsopbouw in “Silk Rd” toch een interessant nummer op, al was het maar omwille van die originele, met Arabische tierlantijntjes beladen ritmes.
De plaat draait dus meer rond sfeer dan om het uitdelen van kopstoten. Eén keer kan Grails het niet laten een nummer te laten zwermen rond een monsterriff (“Origig-ing”), maar dan is het ook recht in de roos. Voor de rest wordt er handig rond de typische postrockvalkuilen gedribbeld en mixt Grails zachte ambient met a-ritmische en ogenschijnlijk geïmproviseerde jazzachtige stukjes die vele nummers dat tikkeltje extra geven.
Burning Off Impurities is dan ook een album voor muziekliefhebbers die een plaat graag van begin tot eind uitspitten en op zoek gaan naar elk instrument, elke noot om hem dan, eindelijk, na een tiental luisterbeurten te vatten en te koesteren. Grote klasse van dit postrockbuitenbeentje.
