Spoon :: Ga Ga Ga Ga Ga

Het moet van de vluchtscène voor een zinderende t-rex uit ‘Jurassic
Park’ geleden zijn dat iemand het woord ‘Ga’ zoveel keer in
successie heeft gebruikt als Spoon vandaag. Waar Queen het hield op
‘Radio Ga Ga’, lapt Spoon er nog drie bij. Vijf ‘Ga’s’ voor een
zesde langspeelplaat. Was eentje meer nu echt geen betere
optie?

Spoon bestaat al dertien jaar uit zanger/gitarist Britt Daniel en
drummer Jim Eno, steeds aangevuld met wisselende muzikanten rondom
hen. Het was vooral in 2001, met ‘Girls Can Tell’, dat de Texanen
de weg naar het grote publiek, onze goedkeuring en dat van
duizenden anderen verdienden. In 2005 werkte Spoon verder aan de
uitbreiding van de fanbase met het wat donkere Gimme Fiction.
Terwijl beide oprichters destijds de grote uitvoerende krachten
waren, hebben de heren er voor ‘Ga Ga Ga Ga Ga’ opnieuw een resem
vrienden bijgehaald. Daniel schreef deze nummers al tijdens de
productie van ‘Gimme Fiction’, maar het heeft een tijdje geduurd
vooraleer hij er het juiste geluid kon bijpassen. Dat geluid is het
meest rijke dat Spoon tot vandaag heeft geproduceerd, met
koperblazers, flamencogitaren en koto’s als kleurrijke smaakmakers.
Yummie!

De typische combinatie van indierock en punk die de huisstijl van
Spoon geworden is, duikt al snel op in openingsnummer ‘Don’t Make
Me A Target’. Het makkelijke, ontspannen eerste deel vindt
opvolging in een snellere, muzikaal interessantere en hoofdzakelijk
instrumentale tweede helft. Volgens de wetten van de kunst komt het
eerdere thema, met het steeds terugkerende “don’t make me a
target”
achteraan de rit nog eens terug. Helemaal andere koek
is het voor Spoons doen experimentele ‘The Ghost Of You Lingers’.
Dit knappe buitenbeentje heette oorspronkelijke ‘Ga Ga Ga Ga Ga’ –
en hier zijn we met de titelverklaring – door de staccato
pianobegeleiding die het nummer meekreeg. Deze snelle, eenzijdige,
maar nooit storende pianoslagen vormen samen met de hoger gezongen
en vaak dubbele zanglijnen bijna 100 procent van dit ietwat
bevreemdend nummer waarbij het gemis aan een logisch hoogtepunt
nergens doorweegt. We zijn aan het derde nummer beland en dat is
alweer helemaal anders. In ‘You Got Yr Cherry Bomb’ zijn
soulinvloeden het meest opvallende element. Wat die kersenbom
precies inhoudt, is niet geheel duidelijk maar vast staat dat ze
moet gedoofd worden.

“It’s just my Japanese cigarette case / Bring a mirror to my
face / Let all my memories be gone”
. Meer woorden maakt ‘My
Little Japanese Cigarette Case’ er niet aan vuil. De strofen bouwen
heerlijk op naar de catchy refreinen, die het nummer een duidelijk
radiopotentieel bezorgen. Een bonte verzameling koperblazers vinden
we in single ‘The Underdog’. Gecombineerd met de juist aangebrachte
klappende handen krijgen we hier een vrolijke Spoon met hun meest
frisse, zomerse geluid. Een leuk nummer, zeer zeker, maar de
klassieker die sommigen hierin zien, lijkt het ons nu toch ook
niet. Het funky ‘Finer Feelings’ heeft zijn titel niet gestolen,
want het is een van de (vele) fijnere momenten op ‘Ga Ga Ga Ga Ga’.
Vooral de breed uitgewerkte refreinen zijn top, dit in het nadeel
van de ietwat kleurloze strofen.

Alles bij elkaar geteld duurt ‘Ga Ga Ga Ga Ga’ met zijn tien
nummers slechts iets langer dan een halfuur, wat erop wijst dat
Spoon eens te meer met enkel het broodnodige indruk kan maken. Hun
zesde langspeler bestaat uit popsongs van de intelligentere soort
die even de tijd vergen om in volle ornaat over te komen.
Inderdaad, Spoon heeft fantastisch werk geleverd en staat
ongetwijfeld binnen enkele maanden in vele eindejaarslijstjes. Let
op onze woorden!

http://www.spoontheband.com
http://www.myspace.com/spoon

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf − 1 =