Enkele maanden geleden speelde Spoon een dijk van een optreden op het Primavera Soundfestival in Porto. Ondergetekende was hen na vier jaar windstilte uit het oog verloren. De schande. Zo snel gaat dat nu eenmaal in muziekland. Spoon zette toen de puntjes op de i en met They Want My Soul is de groep weer helemáál terug.
Er lijkt geen houdbaarheidsdatum te staan op hun geluid. Postpunk ontmoet pop, maar dan met een geheel eigen Spoon-toets. De Texanen vatten nog steeds als geen ander de kunst van het elimineren — weg met al wat niet essentieel is voor een nummer. Nog meer goed nieuws: de crunchy overstuurde stem van Britt Daniel heeft nog niets aan kracht ingeboet. Op They Want My Soul lijkt zijn keelgeluid bij wijlen door een leger overstuurde gitaarversterkers gepompt.
Voeg daar strak gitaarwerk, snedige riffs, staccato’s en vooral catchy melodieën aan toe en je krijgt een plaat die bij de eerste luisterbeurt al overtuigt. Snedig zoals “Knock Knock Knock” (dit is Spoon op zijn best). Catchy zoals “Do You” (wat een dijk van een single). Maar tegelijk ook net niet… Probeer die chromatische melodielijn zelf maar eens vlekkeloos luidop mee te zingen — of hoe een mens zich belachelijk kan maken in het openbaar.
De tegenstelling dient mooi als metafoor voor Daniels schizofrene songteksten. Vergis je niet, ”They Want My Soul” is geen luchtige plaat. De man sleurt zijn verleden met zich mee: onverwerkte herinneringen aan liefdesperikelen, pestkoppen en andere troebelen.
De drukte van “Outlier” en de plastieken gitaren in “Rainy Taxi” klinken overigens een stuk minder overtuigend. Ook een goeie plaat heeft recht op een dipje of twee. Net zoals je Spoon niet meer moet leren hoe een nummer te schrijven, weet de groep gelukkig echter ook hoe je een album opbouwt: stevig beginnen en nog sterker eindigen. Met het duo “Let Me Be Mine” en “New York Kiss” bijvoorbeeld. Over zoetzure nostalgie naar een New Yorkse flirt.
En zo wordt de aandachtige luisteraar op zijn beurt ei zo na nostalgisch naar het fijne gepasseerde halfuurtje. They Want My Soul bewijst dat een groep zich doorheen de jaren niet per se heruit hoeft te vinden om relevant te blijven. Tip van het huis: maak Spoon mee — op 5 november in Vooruit Gent bijvoorbeeld.
