Het gaat hard voor de band rond Frederik Sioen. Solliciteerde hij ten tijde van Ease Your Mind al nadrukkelijk naar het buitenland met een releaseconcert dat in bioscopen in vijf landen werd uitgezonden, dan heeft hij nu onderdak gevonden bij een major die hem voorbij de landsgrenzen moet brengen. Op A Potion probeert hij echter ook de grenzen van zijn eigen, zoetzure sound wat te verleggen.
Het carrièreverloop van Sioen is wat men een succesverhaal pleegt te noemen, en de tijd van oogsten is aangebroken. De meeste kiemen van dat succes heeft hij de voorbije jaren op het podium gezaaid: wie niet geheel overtuigd geraakt door zijn platen, gaat live doorgaans wel overstag wanneer de Gentenaar als een dolleman zijn eigen band, publiek en songs opruit en zich krampen in de handen speelt. En ook nu weer zal de plaat vooral live nog wat moeten rijpen en groeien.
Dat Sioen zijn klankenpalet aan het uitbreiden is, werd al duidelijk toen de mellow single "No Conspiracy At All" naar voren werd geschoven. Klonk de piano wat speels op debuut See You Naked en snedig op het grimmigere Ease Your Mind, dan klinkt hij sierlijk en soms strelend op A Potion. Dat is al duidelijk hoorbaar in de mooi openende titelsong, die schril afsteekt tegen de scherpere openingssongs op de vorige platen. Op zijn best doet die piano de songs op A Potion klateren, al kabbelt het op de eerste plaathelft allemaal wat te veel.
"What I Fail To Understand" kent weliswaar een mooie opbouw, maar klinkt veel te oppervlakkig. "What I fail to understand/Why can’t we all go hand in hand/And put indifference to an end" predikt de Samaritaan in Sioen, hiermee eens te meer verwijzend naar de 0110-saga. In "Suicidal Sunset" laat Sioen zijn maatschappelijke bekommernissen nog eens de vrije loop in simpele en soms simplistische bewoordingen, maar hij vergeet er een pakkende song bij te schrijven. "It Didn’t Last" doet de luisteraar zijn hangmat opzoeken en "Ready For Your Love" wordt ternauwernood gered door een dartel pianomotiefje.
En net wanneer de heimwee naar de klauwende songs, naar orkanen als "Reign" en "Who Stole My Band?" (waarin piano en viool mee verzwolgen werden op Ease Your Mind) de bovenhand neemt, keert het tij. "I Need A Drug" is een volwassen versie van het beste op de voorganger, en het ijzersterke "Communicate" verzoent deze plaat met de rest van Sioens werk: een elegant maar toch onbehaaglijk begin, waarna zich steeds donkerdere wolken samenpakken boven de song. In "A Melody" vervolmaakt de band de sfeer en de klank van A Potion, en "So Lonely" is Sioen op zijn puurst, naaktst en mooist. Het uitgelaten "I Play A Song For You" beëindigt de plaat weer met grote klasse.
A Potion laat vooral horen hoe geruisloos Sioen geëvolueerd is. Op zijn best laat dit album een frisse wind waaien door zijn oeuvre en zal het de nodige variatie brengen in zijn livesets. Europa wenkt voor Sioen, maar dan zal hij toch het niveau moeten halen dat hij live, en nu slechts op een halve plaat, bereikt. Vandaar dat hem dit devies rest: spelen, spelen, spelen.
